آقای شهید در «شرح اسم» با این‌که یه الف طلبهٔ بی‌نام و نشون بودن چقدر تلاش کردن... چقدر خون دل خوردن... با چه مراجع کله‌گنده‌ای صحبت کردن... چقدر نامه‌نگاری... چقدر دیدار حضوری... چقدر حلقه در حلقه تشکیلات و اتصال... چقدر به هر دری زدن... حوزه رو تکوندن! تا از دلِ حوزه «انقلاب» استخراج شد!

آقای شهیدِ شرحِ اسم کجا و حوزویِ بی‌بخارِ حالای ما کجا(!)

ترامپ همین بغل‌گوش‌مونه... ترکیه! وَ آزاده‌ای پیدا نمی‌شه کار رو تموم کنه...

دورهٔ لیسانسم یادم نیست از ارمنستان یا روسیه، کدوم یکی، ایمیل داشتم که بورسیه‌م می‌کنن و می‌تونم برم اون‌جا درس بخونم. من هم چون بهترینِ رشته و علاقه‌م در کل دنیا، کشورِ شعر و شوقِ خودمه، محل ندادم‌. ولی الآن به‌شدت دلم می‌خواد یا به‌سرعت بورسیهٔ ترکیه شم و همین فردا برم. یا در بلندمدت بورسیهٔ آمریکا شم و برم آمریکا...

تهرانِ امروز چه شکلی بود؟ پرچمای سرخِ خون‌خواهی چی شد؟ من همه‌ش نگرانم... وَ اگر تهرانی بودم «ستادِ پیشگیری از بازگشت به زندگیِ روزمره» رو تشکیل می‌دادم مبادا از انتقام ذره‌ای کوتاه بیان.

از این‌که نه جوادی آملی‌ام برات، نه محمد رسولی... از این‌که نه علم‌م در خدمتِ ولایته، نه هنرم... از این‌که نه با نمازم استکبار رو می‌ترسونم، نه با کلمه‌هام... به خودت قسم از خودم بیزارم.

نمی‌دونم چندمین باره این رو پخش کردم و گوش می‌دم و به‌جای همهٔ تشییع‌هات که تا الآن نذاشتم اشکام بریزه، جنون‌وار اشک می‌ریزم... ذبیحِ پاکدامنم؛ از عمودِ هشتصد و هشتاد و هشت که گذشتی... دختری که عاشقِ چهره‌ت شد و سر از دفترِ بسیج درآورد دعا کن.............

از عمودِ هشتصد و هشتاد و هشت که عبور کردی، دخترِ منظمی که تو دفترِ بسیج نظم ندید و دیوانهٔ ساعتِ مربعیِ کوچولوی روی میزِ کنارت موقعِ هر سخنرانی شد، دعا کن.........

از عمودِ هشتصد و هشتاد و هشت که عبور کردی، دخترِ درس‌خونی که بسیجی‌ها رو تنبل و شاگردآخر و فراری از درس دید و مجنونِ دلشوره‌هات برای آیندهٔ علمیِ جامعهٔ اسلامی شد، خی‌لی دعا کن...............

از عمودِ هشتصد و هشتاد و هشت که عبور کردی، دخترِ تمیز و بابرنامه‌ای که بسیجی‌جماعت رو خاکی و دقیقه‌نودی و مملو از حجاب زیوری و برنامه‌های یه‌شبه دید و عاشقِ سرتاپای تمیز و اتوکشیده‌ت با برنامه‌ریزی‌هات از سال‌های قبل برای هزاران سالِ بعد شد، دعا کن........ عزیزم... عزیزم... عزیزم... خوش‌به‌حالِ شما که در راهِ مشّایه‌ای یا خوش‌به‌حالِ مشّایه که قراره شما رو به دوش بکشه؟!