صد و سی و چند شبه که به عشقت کف خیابونم؟ لازم بود صد و سی و چند شب هم منتظر بمونم تا از عِراق بیای، می‌موندم. بعد از چند سال تونستی بری زیارت عزیزِ من؟ هر چقدر دوست داری بمون و یه دلِ سیییییییییییییر زیارت کن... من این‌جا چشم به راهتم... تا هر وقت تا هر روز تا هر چقدر که طول بکشه... مگه وقتی ما زیرِ سایهٔ امنیتی که دسترنجِ خون دل‌های شماست هی رفتیم عِراق، شما چشم به راه‌مون تو ایران نمی‌موندی؟ این‌همه شما... یه بارم ما.‌ زیارتت قبول ذبیحِ پاکدامنم❣

خوش برگشتی از مشّایه عزیزِ دلم❣

نیشابوری‌هامون پیکرِ امام رضاجان رو گلبارون کردن... ما هم منتظریم پیکرِ شما رو گلبارون کنیم... میدون پونزده خرداد، شاخه شاخه گل منتظرن پرپرت بشن گلِ پرپرِ من...❣

گر سر برود  ز سر هوایت نرود

تأثیر طلسمِ چشم‌هایت نرود

فرشی ز دلِ شکسته انداخته‌ام

آهسته بیا آهسته بیا آهسته بیا شیشه به پایت نرود......

مهم‌ترین خبرِ دنیای من فقط برگشتنِ شماست... آهسته بیا کربلایی‌مشهدیِ من... مشّایه‌گردِ من... شیشه به پایت نرود...

بی تو همهٔ خاطره‌ها خاک شده است

از شهر نشانِ عشقِ ما پاک شده است

اما تو خرامان خرامان بیا عزیزِ من...

با اونی که متوجه نبود وقتی وظیفه و مسؤولیتی رو تقبل کرده و بر سرِ کاری باید باشه نباید ترکِ وظیفه کنه و پی نماز اول وقت باشه، مباحثه نکردم. نگفتم یه عده از یاران امام حسین علیه السلام بر سر وظیفهٔ نگهبانی بودن و نمازِ اولِ وقت نخوندن تا امام و بقیه نماز اول وقت بخونن. هیچ چیزِ دنیا نمی‌تونه امروز من رو مشغول خودش کنه جز این‌که تو داری میای مشهد... برای همیشه میای مشهد و مشهد می‌مونی... هیچ چیزِ دنیا امروز نمی‌تونه عصبانی‌م کنه جز این‌که شنیدم دیگه قرار نیست روی پاهای خودت ببینمت... پاهات چی شده خوش‌قدوبالای من؟! پاهات کجا درد گرفته جنتلمنِ من؟! پاهات از کِی دیگه سرِ پا نیست بلندبالای من؟!