فرشی ز دلِ شکسته انداخته‌ام

آهسته بیا آهسته بیا آهسته بیا شیشه به پایت نرود......

مهم‌ترین خبرِ دنیای من فقط برگشتنِ شماست... آهسته بیا کربلایی‌مشهدیِ من... مشّایه‌گردِ من... شیشه به پایت نرود...

بی تو همهٔ خاطره‌ها خاک شده است

از شهر نشانِ عشقِ ما پاک شده است

اما تو خرامان خرامان بیا عزیزِ من...

با اونی که متوجه نبود وقتی وظیفه و مسؤولیتی رو تقبل کرده و بر سرِ کاری باید باشه نباید ترکِ وظیفه کنه و پی نماز اول وقت باشه، مباحثه نکردم. نگفتم یه عده از یاران امام حسین علیه السلام بر سر وظیفهٔ نگهبانی بودن و نمازِ اولِ وقت نخوندن تا امام و بقیه نماز اول وقت بخونن. هیچ چیزِ دنیا نمی‌تونه امروز من رو مشغول خودش کنه جز این‌که تو داری میای مشهد... برای همیشه میای مشهد و مشهد می‌مونی... هیچ چیزِ دنیا امروز نمی‌تونه عصبانی‌م کنه جز این‌که شنیدم دیگه قرار نیست روی پاهای خودت ببینمت... پاهات چی شده خوش‌قدوبالای من؟! پاهات کجا درد گرفته جنتلمنِ من؟! پاهات از کِی دیگه سرِ پا نیست بلندبالای من؟!

آخرین‌باری که دیدمت روی پاهای خودت بودی... تو رواق امام خمینی روی پنجهٔ پاهام قدبلندی می‌کردم و با همین جون نحیف‌م در برابرِ موج‌های ازدحام مقاومت می‌کردم تا سیر تماشات کنم عزیزِ دلم... تو بلندبالا و راست‌قامت از پشت پرده وارد شدی و خندون برامون یدِ بیضات رو بالا بردی و روبه‌روی ساعت مربعیِ کوچولوت نشستی... آخرین‌بار گرچه صدات خش برداشته بود، اما تن‌ت قدرتمند و راست‌قامت و دشمن‌شکن بود... ولی شنیدم روی دوشِ مردمِ عِراق به زیارتِ محبوب‌ت رفتی... خسته‌ای عزیزِ دلم؟!.........

چه خوب که نمی‌تونم ترکِ پست کنم. چه خوب که آخرین تصویرم ازت، روی پاهای خودته... بلندبالای من... خوش‌قدوقامتِ من... اگر ندیدمت بدون دوستت دارم... بدون دوستت دارم... بدون دوستت دارم... دوستت دارم... دوستت دارم... دوستت دارم... دوستت دارم... دوستت دارم... آقا... دوستت دارم... ذبیحِ من... دوستت دارم... دوستت دارم... چشم‌م کفِ پات... دوستت دارم...

من از همون روزی که عبای طرح کلی اندیشهٔ اسلامیت رو کشیدی سرم دوستت دارم دوست داشتنت هیچ‌وقت در من یواشکی نبوده من دوست داشتنت رو همیشه به رخ کشیدم دوست داشتنت هرگز مایهٔ خجالت‌م نبوده برابرِ هیچ‌کس سکوت نکردم وقتی قرار بود فقط اسم‌ت رو بی وضو بیارن من سرِ دوست داشتنت غیرتمند و شجاع بودم من سرِ دوست داشتنت مدرکم و ریختم به پات چهار بار اخراج رو خانواده‌م رو لازم باشه کل دنیام رو می‌ریزم به پات پاهات... چرا روی پاهای خودت وارد شهرت نمی‌شی؟! پاهات خسته شده عزیز دلم؟!

ازدحام باعث شده اینترنت اختلال پیدا کنه. نمی‌تونم اخبار رو رصد کنم. نمی‌دونم کجایی؟ نمی‌دونم مشهد چقدر شلوغه؟ نمی‌تونم با رفیق که گل‌ و پرچم سرخ‌به‌دست پونزده خرداده تماس بگیرم ببینم الآن بهت رسیده یا نه؟ نمی‌تونم تماس بگیرم. خطوط مختل شده. پیامکی نمی‌ره و نمی‌رسه. کانالی باز نمی‌شه. من می‌نویسم و نمی‌دونم کِی میاد روی کانالم که بمونه برای مرورِ روزی که ازت دور بودم... ازت محروم بودم... اما سرِ وظیفه‌م بودم... تو دنیا رو به هم ریختی عزیزِ دلم... تو. تو. تو شجاعِ من. تو تنها کسی بودی و هستی که داره یه‌تنه ترامپ رو به خاک سیاه می‌نشونه... ترامپ رو از هم به در کردی مشهدیِ فردوسی‌زادِ رستم‌هیبتم... فقط بگو پاهات چرا خسته شده عزیزِ دلم؟!

مشهدِ عزیزم؛ از این‌که نه برای ازدواج، نه برای تحصیل وَ نه برای شغل هرگز حاضر نشدم ترک‌ت کنم، دو رکعت نماز شکر خوندم و خدا رو به عددِ قطراتِ بارون و ریگ‌های بیابون حمد و ستایش کردم. هم‌شهری‌های عزیزم؛ به خونِ فردوسی که در رگ‌هاتون می‌جوشه و غیرتمندانه پای شرف و عزت‌مون ایستادین می‌بالم... بعد از اتمامِ وظیفه‌م تونستم خودم رو به حرم برسونم تا نمازِ بر پیکر رو باشم. خودم اون‌جا بودم و اگر ننویسم خودم رو خائن به مردم‌م می‌دونم. مردم یک‌پارچه شعار می‌دادن مذاکره نمی‌خوایم، سرِ ترامپ رو می‌خوایم.‌ اون‌وقت مجری‌ها، مداح‌ها، هرکی میکروفون دستش بود میومد شروع می‌کرد روضه خوندن که صدا قطع شه... مردم شروع می‌کردن شعار دادن که مرگ بر سازشگر، باز اینا میومدن روضه می‌خوندن... من اون مردم رو دیدم. به‌خدا پیر و جوان و غنی و فقیر و زن و مرد رو دیدم... هنوز نتونستم شبکه‌های خبری رو رصد کنم، ولی به‌خدا توی اون کوبندگی صدای مردم بودم... وَ باورم نمی‌شه مردم یک‌پارچه و با تموم خطرات و آفات و تهدیدات و مشکلاتی که می‌تونه تشدید شه، پای انتقامِ رهبرشون ایستادن و یه مُشت خواصِ دیکتاتورِ قلیل روبه‌روشونن... باورم نمی‌شه... باورم نمی‌شه و اگر نمی‌نوشتم مدیونِ رعیت‌اللّه می‌شدم... اگر صداوسیما، شبکه‌های خبری یا هرکس جمعیتِ مشهد رو نشون داد ولی شعارهای مردم رو نه، بدونید و آگاه باشید که تا مداح و‌ سخنران و مجری‌ای می‌خواست فقط نفس بکشه، مردم یک‌صدا شعار می‌دادن و انتقام می‌خواستن و از مذاکره بیزار بودن... یه گوشه از حرم از خستگی افتادم، درحالی که باورم نمی‌شه مردم پای کارن و مسؤولین بی‌غیرت...