در دسترس‌ترین بی‌هزینه‌ترین شبکهٔ تبلیغاتیِ هر انسانی که فقط یه پیام‌رسان داره! قبلاً دربارهٔ پروفایل نوشته بودم. یادتونه؟ وَ دیگه؟!

هنوز پیامه و بعداً اونا رو هم می‌خونم.‌ تا این‌جا شد ۹ کار! ۹ ایده! ۹ تلاش! ۹ عمل! ۹ باتفاوتی! ۹ مردم بودن به‌جای مسؤول بودن! ۹ دغدغه! بسم اللّه! وَ اگر یک هفته گذشت و من یادم رفت مهم‌ترین کارِ دنیا الآن قصاصِ خونِ سیدعلی‌مونه شما پیگیر باشید! شما مستمر باشید! در کمترین حالت بهم بگید قصاص چی شد؟! کجای زندگیته سربه‌راه؟! نباید بی‌خیالش شی. در بالاترین حالت اینه که یه متن بنویسید، یه صوت بگیرید، یه ویدئو، یه تصویر، یه نماد، یه حرکت، که توش قصاص و خونخواهی رو پی گرفته و برام بفرستید و بگید دیدم این هفته نگفتی، گفتم شاید شلوغ بودی، من ادامهٔ این زنجیره شدم، بالاخره من‌م سه ساله، دو‌ ساله کانال‌‌تم. فکرت رو قبول نداشتم ترک کانال می‌کردم. وقتی موندم، یعنی می‌خوام منم تو این اتصالات باشم و کمک‌ت کنم. هوم؟!

یه خانم چند دیس حلوا درست کرده برای آقاجان، آورده تو تجمع پخش می‌کنه... آی خوشم میاد از اینا که دوست داشتن‌شون، دغدغه‌شون، عقیده‌شون تو عمل‌شونه نه روی زبون‌شون! یه قاشقِ پررررررر عقیده ریختم کفِ دستم و خوردم❣ اگر کاچی‌م و خوب درست کرده بودم، بساطِ حلوا رو به راه می‌کردم...

مردم! مردم! مردم‌م! شما یک قدمِ بزرگـــــــــــــــــــــــــ برداشتید! این‌که این نجس به کشته شدن توسطِ ایران فکر کنه و مثلِ خوک بترسه رو آیا تو اون چهل روزِ جنگ دیده بودین؟! نه! «مردم کار را تمام می‌کنند.» شما ترامپ رو ترسوندید! شما! نه نظامی‌ها! نه سیاسی‌ها! نه مراجع! نه مداح‌ها! نه سخنران‌ها! نه مجری‌ها! نه ورزشکارای جام جهانی! شما. شما. شما مردم ترامپ رو غولِ استکبار رو متکبّرِ گردن‌کلفت رو ترسوندید! این شور رو به شعور برسونید... به عمل! کار رو تموم کنیم. کار رو تموم کنیم. کار رو تموم کنیم. پرچمای سرخ‌مون فقط یه قابِ حماسی برای لنزِ دوربینا نبود! پرچمِ سرخیه که روی گنبدِ امام حسین علیه السلامه و چشم‌به‌راهِ منتقم! برخاستید؟ ادامه‌ش بدید! بدوید! بدوانید! کاری کنید از ترس بمیره! از ترس بکشیدش!

از این‌که داره به کشته شدن به‌دستِ ما ایرانی‌ها فکر می‌کنه وَ این‌قدر جدی گرفته که وصیت کرده و مثل خوک ترسیده این‌قــــــــــــــــــــــــــــدر کیفورم که دلم می‌خواد صبح شه و برم دارالذکر و خبر رو به آقاجانم برسونم...😍😎...

این چشم‌ها ۹ اسفندِ لعنتی رو دید... صدای هلهله‌ها رو شنید... کِی بشه برم وسطِ خیابون و کِل بکشم؟! کِی بشه برم دم وزارت خارجهٔ مشهد و شیرینی پخش کنم؟!

من اگر رئیس‌جمهور بودم و آمریکا یا هر خرِ دیگه‌ای موقعِ عزاداریِ مردم‌م یا تشییعِ امام‌شون باعثِ زحمت‌شون می‌شد و فقط یه ایستگاهِ راه‌آهن می‌زد اونم بدون تلفات خاکِ اون کشور رو به توبره می‌کشیدم. چه برسه به این‌که شهیدِ روی دستای مردم‌م قتیلِ همون خر باشه!

آقای قالیباف؛ یادم بمونه فردا حوالیِ دارالذکر دو رکعت شکر بخونم که به شما رأی ندادم. واگرنه امروز از شدتِ خسران و عذاب وجدان نمی‌دونستم باید چه خاکی به سرم کنم... الحمدللّه ربّ العالمین.

غم‌ت بمونه برای سیزده مرداد... مرگ‌م بمونه برای فردای انتقام‌ت.‌