آیا دوباره به کلاسی چون نهمِ دوی نازنینم خواهم رسید؟!... تکرارنشدنی‌های جانِ من......................

......................

.

وقتی فرستهٔ «روضهٔ باز» رو می‌نوشتم، سر کلمهٔ «شیّاد» مردّد بودم. جاش یه کلمهٔ دیگه می‌خواستم بنویسم، ولی رفتم لغت‌نامه رو بررسی کردم و از بین اون دو، شیّاد رو انتخاب کردم.‌ من حتی وقتی می‌خوام فحش بدم، دقت می‌کنم بگم پلشت یا آلوده! پلشت برای چه بافتی از نوشتار مفهومه و آلوده برای چه بافتی! فکر کردید وقتی می‌نویسم مذهبی عقب‌مونده، این صفت رو اتفاقی نوشتم؟! یا وقتی می‌نویسم خنگ، از روی خشم و عصبانیت و بدون دقته؟! چرند و پرند خوندید؟! یا وقتی دکتر شریعتی اوج می‌گیرن و از کلمهٔ «پلشت» استفاده می‌کنن؟! اونام اتفاقی یه‌چی گفتن؟! ما ادبیات‌خونده‌ها خیلی برامون مهمه کلمه‌ای استفاده کنیم که بارِ دقیقِ معنایی داشته باشه. من دنبالِ این نیستم‌ دلِ کسی نشکنه یا به کسی برنخوره! اتفاقاً دنبال شکستن و برخوردنم که یه تکونی به خودتون بدید! این‌همه قربون‌صدقه‌تون رفتن چی‌ شد؟! کتاب‌خون شدین؟! قرآن‌خون شدین؟! نهج‌البلاغه دست گرفتین؟! یا هنوز مثل احمقای کودن آویزون استاد چلاغی و خانم الاغی هستین؟! با این اوصاف، واقعاً تو فکر می‌کنی چون به‌جای ورّاجی و اَدا، صاف زدم به هدف و تو یه کلمه ریشه رو بهت گفتم که بری حل‌ش کنی و الکی دورِ خودت نچرخی، پس از سر بازت کردم و چون مشغله دارم یه‌چی گفتم که گفته باشم؟! من پیاماتون رو دقیق و با توجه پاسخ می‌دم. حتی وقتی فحش‌تون می‌دم! بهت اهمیت دادم و پاسخم جدی و دقیقه. هزار بار دیگه هم ازم بپرسی، باز همین یه کلمه جوابمه! من حتی با دلیل، به برخی پیام‌ها جواب نمی‌دم! دلیل! یعنی فکر! یعنی توجه! از سر بازتون می‌کردم، پیگیرتر از خودتون برای داشتنِ راه ارتباطی نبودم:)

گوشت‌های یخچال رو تشخیص نمی‌دم. سبزی‌ها رو هم. مامان فقط روی شوید نوشته «شیوید» و روی بسته‌بندی‌های دیگه چیزی نمی‌نویسه! من هوسِ قورمه‌سبزی کردم اما نمی‌پزم چون نمی‌دونم کدوم بسته‌بندیِ سبزی رو باید توش بریزم! امروز هم با گوشتِ آبگوشت، قیمه پختم! این رو وقتی بوی غذام خونه رو برداشت و من حس کردم شبیه بوی آبگوشته فهمیدم! درِ قابلمه رو برداشتم و تو اون رنگ و لعابِ محشری که راه انداختم، دقت کردم ببینم گوشتِ آبگوشتی چه ویژگی‌هایی داره. استخون داشت. یه تیکه سفیدِ چربی. و فکر کنم آب می‌ندازه، چون خورش‌م غرقِ آب بود با یه وجب روغن روش! رفتم سراغ فریزر و گوشتا رو بررسی کردم. در حالتِ منجمد تشخیص‌ش سخته، ولی به‌نظرم می‌تونم زین‌پس حدس‌هایی بزنم. تشخیص سخته. هم‌زمان با آشپزی به صوتِ کارگاه پرداختم. رفیق هم‌زمان داشت سماح ثبت‌نام‌م می‌کرد. شب در مراسمی که امام خامنه‌ای برای آقاجان گرفتن، قراره دربارهٔ وضعیتِ کاروان‌ها تصمیم بگیریم. از فردا هم باید بیفتیم پی دینار. دیشب آقای پناهیان تو مراسم داشت از انتقام حرف می‌زد. رفیق گفت «مردم» کاری کردن که اینام جرأت پیدا کردن! من به آقای پناهیان نگاه کردم. دو سال پای صحبتاش بودم و منظومهٔ فکری‌ش رو از برم. همهٔ سخنرانی‌هاش برام تکراریه چون آگاهم به مدارِ فکری‌ش. دو سالِ مداوم و مستمر، پای سخنرانی‌هاش بودم و اونا رو مکتوب می‌کردم و مکتوباتم رو تحلیل می‌کردم و در هیئت ازشون عملیات استخراج می‌کردم و با هیئتی‌ها می‌رفتیم پی اجرا! پناهیان همیشه در نظرم مردِ شجاعی بود... حالا از مردم جرأت گرفته؟! بعد به پیامِ دیروزِ آقا که با دو روز تأخیر بهمون رسیده فکر می‌کنم. چشم‌هام کمی نم برمی‌داره. تلاش می‌کنم این‌بار سیب‌زمینی‌ها رو هم‌اندازه برش بدم. خلالی کنم برای کنارِ قیمه‌آبگوشتم. بازم نمی‌تونم. من می‌تونم سخت‌ترین مباحثِ دستوری رو از پایهٔ دوازدهم، تبدیل کنم به سطح ادراکِ یه کلاس سومی و راحت‌الحلقوم بهش یاد بدم و بتونه تست‌های کمرشکنِ المپیاد ادبیات رو حل کنه، اما نمی‌تونم پیاز رو نگینی، سیب‌زمینی رو خلالی وَ خیارِ سالاد رو مربع مربعِ مرتب دربیارم! اندازه بریدن سخته! چطوریه که مردم باید از مسؤولاشون جرأت بگیرن اما این تریبون‌دارها و کله‌گنده‌هان که گاهی از مردم جرأت می‌گیرن؟! از دیروز یه عده نگرانِ غربتِ امام مجتبی خامنه‌ای شدن... من دارم فکر می‌کنم باید چه کار کنم؟! چطور در پیش‌بردِ انتقام و قصاص مؤثر باشم؟! یعنی چی که چه ما باشیم، چه ما نباشیم انتقام گرفته می‌شه؟! ما نباشیم و شما باشی امامِ جوان‌م... سیب‌زمینی‌های نامرتبم تو روغن جلزولز می‌کنه... کمی ته می‌گیره... می‌سوزه... گاز رو خاموش می‌کنم. باید چه کار کنم شورِ انتقام خاموش‌ نشه؟! باید چه کار کنیم تک‌تکِ مسؤولا و تریبون‌دارها و نظامی‌ها مجبور شن به‌جای مذاکره برن سراغ انتقام؟! باید چطور بفهمونیم این ترور نیست و ما تروریست نیستیم! این دقیقاً قصاصه و خون برابرِ خون! همونی که قرآن گفته! همون یک ضربه‌ای که امام حسن علیه السلام به سرِ ابن ملجمِ ملعون زد! قیمه‌آبگوشتم پخته. اونم خاموش می‌کنم. لباس برمی‌دارم برم دوش‌ بگیرم. باید به مراسمِ امام خامنه‌ای برسم. فکر می‌کنم امامِ جوانم دیگه کسی رو جز من نداره... منِ مردم... گُر می‌گیرم... دوشِ آبِ سرد رو باز می‌کنم... خودم رو به‌موقع به مراسمِ امام‌م می‌رسونم.

آقایی که با ایکس‌ری کوله‌م و بررسی کرد گفت کوله‌تون رو باز کنم؟ یه چیزی رو تشخیص نمی‌دم. گفتم باز کنید. باز کرد لیوان کپل‌م و درآورده باتعجب و خنده می‌گه لیوانه؟! چه لیوانِ بزرگی هم آوردی!😂

باید در قیاس با جثّه‌م این تضادِ محتوایی رو در نظر بگیرید تا آقای ایکس‌ری رو درک کنید😂

مختار امشب گفت من فعلاً قصد شهادت ندارم، دنبالِ حکومتم. منم همین‌طور. حکومت. حکومتِ شیعه. شهادت باید تهِ عمری مجاهدت باشه. ما مجاهدت کرده بودیم الآن ولیّ فقیه‌مون در خطر و غایب نبودن(!) از مذهبی‌هایی که برای شهادت دعا می‌کنن، اما برای فتح و پیروزی و حکومتِ شیعه برنامه‌ای ندارن، به‌قدرِ بیزاری‌م از ترامپ‌یزیدِ کافر، بیزارم.

شما فرستادید.

ادیت و تدوین و صدا رو بذار کنار؛ فقط متمرکز شو روی این‌که این‌جا مشّایه است و پشتِ اون ماشین آقاجان.............. کُشتی من و با این ۲۲ ثانیه‌ای که فرستادی............ ذبیحِ مشّایه‌گردِ من.....................

باید گوشی‌ رو خاموش کنم بذارم کنار واگرنه رگباری خواهم نوشت... امن‌ترین کس‌وکارم در امن‌ترین جای دنیام روبه امن‌ترین امیدم... اَه چقدر کلمه‌ها ناتوانن برای وصف