گفت چرا؟ گفتم خونواده ی شاغل، مشکلات بزرگ، دوری های بی پایان، شاید حتی نتونیم یه شامو هم با استقامت کنار هم بخوریم، من دوست دارم انجامش بدم ولی بیش از حد تنهام خیلی تنهام گفت فقط یکبار تلاش کن حداقل با دوست هات گفتم دوستای زیادی ندارم که کنارم باشن. گفا اقوام گفتم اونا درگیرن و مهمانی های خودشون رو دارن من کسیو ندارم. گفت حالا یه بارو بچین گفتم سفره رو ؟ گفت اره همین که بچینی باور کن دورت پر میشه سعی کن حداقل خونواده ی خودتو جمع کن یه تنگ ماهی بخر هرچی داری رو تو کاسه بذار حتی اگه کاسه ها با هم جور در نیاد (داشت به کمالگراییم اشاره میکرد) تلاش میکردن تا منو راضی کنه با امید دادن انگار واقعا میتونست درک کنه دردم رو اخر که باشه رو ازم گرفت گفتم سفره رو میچینم و عکسش رو برات میفرستم

هیج سفره ای در کار نیست چون هیج خونه ای در کار نیست شایدم بگم هیچ امیدی

شاید اینم از خصلت های جنگه اینکه اینقدر به این فلاکت فکر میکنی که میرسی به کارهایی که قرار بود امیدبخش باشن اما حتی هیچ افاقه ای ندارن چون تو شاید تو خرابه ها گیر نیفتاده باشه ولی اواره ی ذهنتی

این عیدم مثل عید های دیگه بی سفره

حتی اگه بخوایم هم دیگه سفره ای در کار نیست نه رویای سبزی هست نه ساعتی برای گذر هیچ سکه ای تو جیب برای خرج کردن وجود نداره و فقط سرکست که میره پایین و گلوت رو میسوزنه تصویر اینه تورو مضحکه میکنه و سنجد به قدری تلخه که کامت رو زهر میکنه

امسال واقعا ذره ای هم زندگی نکردم

عجیبه که اضافه شدیم خوش اومدید عزیزان داشتم به این فکر میکردم که حتی 24 هم عدد زیادیه چون ... در حالت عادی هم اینقدر تقاضا کننده برای کلاسام ندارم پس خوش حالم که هستید البته اجباری نیست ولی خب ...

من به چنل های دیلی هنری و یا کانال هایی که تیکتاک میذارن کاری ندارم ولی یه عده با نزدیک یک الی دوکا چطور جرات میکنن یا بهتره بگم به خودشون اجازه میدن درباره ی هر نوع موضوعی صحبت کنن قدرت، سیاست، قومیت، پوپولیسم، سادیسم، انترناسیونالیسم و یا نارسیسم این موضوعات هیچ ربطی به هم نداره ولی خب وقتی تا این اندازه دنبال کننده داری اون هم از قشر جون و نوجون قطعا قراره تاثیر گذار باشی حالا یا در ساید مثبت و یا منفی گرایی اصیل

هدف خاصی از گفتن این حرفا ندارم فقط میخوام بگم هر انسانی توانایی اینو داره که درباره ی هرچیزی اظهار نظر داشته باشه، ادعا کنه و یا هرچیز دیگه ای و من به شخصه خودم ترجیح میدم که وقتی میخوام صحبت کنم در راستای درست صحبت کنم و حداقل بهش دانش کافی داشته باشم، دور از ذهنیت خودم و یا حتی جدا از چارچوب های اخلاقی که دارم چون دیده یکی نیست

موقعیتها فرق داره جایگاه ها متفاوته و حالا هم ما دسته دسته جناح بندی هستیم گروه هایی که دیگری رو قبول نداریم چرا ؟ چون تنها خودمون رو به برتریت میشناسیم

یکی از دلایلم برای صحبت نکردن درباره ی چیزی که این روزا همه دربارش بحث میکنن همینه، جنگ، حکومت و بقای بعد از جنگ اصلا از این موضوع خوشم نمیاد

نه اینکه بگم هرچی شد شد، یا نه اینکه دنبال کننده نباشم فقط اینکه احترام به خودم و وارد نشدن تو بحث های سیاستی خیلی مهم تر از اینه که بخوام یه نفر رو هدایت محکوم و یا توجیح کنم