شعر میگویم؛ ولی معشوقه ای در کار نیست! آه! من دیوانه ام دیوانه بودن عار نیست:)

می‌پرسی چه شد؟ غم تمام شد؟ شادی برگشت؟ زخم‌ها التیام یافتند؟ نمی‌دانم. رهایشان کردم و به گور پدر همه‌شان خندیدم. به‌جای آنکه یک گوشه غم‌باد بگیرم تا خبر مرگم، زندگی از این رو به آن رو شود، تصمیم گرفتم میان گریه‌هایم بخندم. می‌خواهم دروغ یک روز خوب را با همه تقسیم کنم؛ و اگر قرار است غمگین باشم، ترجیح می‌دهم با غم رها باشم، نه در حصار چهاردیواری یک خانه.

+++

من عاشق احترام گذاشتن به کسی‌ام که برام توضیح میده، چون حس می‌کنم که از بدفهمی‌هام می‌ترسه و براش آدم مهمی هستم؛

+++

‹پس از اندوه‌های‌مان همچون بهار زنده خواهیم شد، انگار که هرگز مزه‌ی تلخی را نچشیدیم›

بین کسی که دوسش داری و دوسِت داره اونیو انتخاب کن که دوسِت داره چون اون باعث میشه خودتم دوس داشته باشی ولی اونی که دوسش داری یه کاری میکنه از خودتم بدت بیاد.

هرآنچه‌مَرا‌به‌درد‌آورد،مَراساخت.🤍

بعضی رفتارا متقابلش قشنگه(:

نفسم شعر و تنم شعر و روانم شعر است ؛ من اگر شعر نباشد به خدا می‌میرم .

((((:

گر بیایی دهمت جان نیایی کشدم غم من که بایست بمیرم چه بیایی چه نیایی(: