از ستم روزگار
پناه بر شعر
از جور یار
پناه بر شعر.
از ظلم آشکار
پناه بر شعر...(:
عباس کیارستمی
- شآیَد!..
_۳۶۵روزبدونتو!.. روزصدو هفتادو یک!((:
تک تک حرف هایی که بهم زدی رو یادمه نمیتونم بهشون فکر نکنم(:
میدانم که میگذرد و روزی تمام میشود؛
اما نمیدانم در عبورِ این همه روز،
چه چیزی از من باقی خواهد ماند؛
از منی که هر روز، اندکی با دیروزِ خودش فرق میکند...
- شآیَد!..
میگن:این نیز بگذرد... ولی بعضی موقع ها اصلا نمیگذره(:
ولی...
حرف های ما هنوز ناتمام...
تا نگاه می کنی،وقت رفتن است...
باز هم همان حکایت همیشگی!
پیش از آنکه باخبر شوی...
لحظه ی عزیمت تو ناگزیر می شود؛
آی...
ای دریغ و حسرت همیشگی!
ناگهان...
چقدر زود،دیر می شود...