اون زمان دیگه عباسیها یاد گرفته بودم برای اداره ایران باید از خود مهرههای ایرانی استفاده کنن، در نتیجه بچههای سامانخدا حکومت یه بخشی از ماوراءالنهر و خراسان رو به دست گرفتن.
ماجرا اینطور بود تا اینکه چند نسل بعد، اسماعیل سامانی وارد ماجرا شد. یعنی در واقع کسی که باعث شد سامانیان یک حکومت قدرتمند بشه.
اسماعیل توی اواخر قرن نهم میلادی به قدرت رسید. اول حاکم بخارا بود و بعد از چند سال رقابت و درگیری با برادرش نصر، کنترل کامل حکومت سامانیان رو به دست گرفت و رئیس شد.
سامانیان به اسم یکی و به کام بودن🗿😂
یعنی حکومت عباسی رو قبول داشتن ولی اداره و کاراش با خودشون بود. روی کاغذ یه چیز بودن و در واقعیت یه چیز دیگه.
توی این دوران بخارا شد مرکز و قلب حکومت، اونم نه فقط سیاسی، بلکه حتی فرهنگی!
شهری که فقط مرکز سیاسی سامانیان نبود؛ قرار بود به یکی از مهمترین مراکز فرهنگی جهان اسلام تبدیل بشه.
توی فضای فرهنگی این دوره، دانش هم رشد زیادی کرد. مثلاً ابنسینا در سالهای پایانی حکومت سامانیان بود.
سامانیان حواسشون به زبون و فرهنگ فارسی خیلی بود. البته نه به این معنی که زبان فارسی از بین رفته بود و سامانیان یهو زندش کرد، به این معنی که حمایت حکومت سامانی از نویسندگان و شاعران فارسیزبان، به کمک رشد و گسترش زبان فارسی اومد.
یکی از شاعر های این دوره هم رودکی بود
با شعر معروف "بوی جوی مولیان"
داستان معروف «بوی جوی مولیان» هم به همین دوره برمیگرده؛ شعری که طبق روایت مشهور، رودکی اون رو برای نصر سامانی خوند تا به بازگشت به بخارا ترغیبش کنه.