سامانیان به اسم یکی و به کام بودن🗿😂
یعنی حکومت عباسی رو قبول داشتن ولی اداره و کاراش با خودشون بود. روی کاغذ یه چیز بودن و در واقعیت یه چیز دیگه.
توی این دوران بخارا شد مرکز و قلب حکومت، اونم نه فقط سیاسی، بلکه حتی فرهنگی!
شهری که فقط مرکز سیاسی سامانیان نبود؛ قرار بود به یکی از مهمترین مراکز فرهنگی جهان اسلام تبدیل بشه.
توی فضای فرهنگی این دوره، دانش هم رشد زیادی کرد. مثلاً ابنسینا در سالهای پایانی حکومت سامانیان بود.
سامانیان حواسشون به زبون و فرهنگ فارسی خیلی بود. البته نه به این معنی که زبان فارسی از بین رفته بود و سامانیان یهو زندش کرد، به این معنی که حمایت حکومت سامانی از نویسندگان و شاعران فارسیزبان، به کمک رشد و گسترش زبان فارسی اومد.
یکی از شاعر های این دوره هم رودکی بود
با شعر معروف "بوی جوی مولیان"
داستان معروف «بوی جوی مولیان» هم به همین دوره برمیگرده؛ شعری که طبق روایت مشهور، رودکی اون رو برای نصر سامانی خوند تا به بازگشت به بخارا ترغیبش کنه.
اما خب، مثل همیشه هیچ حکومتی دووم نمیاره، و داستان های اختلاف درباریان و قدرت فرماندهان نظامی و حکومت های رقیب تکرار شد از غزنویان تا قراخانیان. که در نهایت توی سال ۹۹۹ میلادی قراخانیان بخارا رو گرفتن و حکومت سامانی به پایان رسید.