راستش عاشق امشب بودم، فکر به اعلام نتایج کنکور و کالاف بازی کردن تا بحث درمورد دنیای موازی و بُعد های متفاوت. شاهکار ترین شب های زندگیم حقیقتا.
بهم میگه چرا این جمله هایی که میگی هیچ اثری از انرژی زنانه توش نیست، چرا جملههای پسرانه میگین؟ چقدر خنگ و کیوتی.
صدای لرزون و خوشحال مامانبزرگم وقتی شنید که دانشگاه یاسوج قبول شدم، تمام عذاب وجدان، غم عالم و حس ها متفاوت دنیا رو مهمون دلم کرد. منو ببخشین که کمکاری کردم. من شرمندم. باید برای لبخند و خوشحالی شما هم که شده بود تلاشم فزون تر از این حرفا میبود.
قراره (احتمالا) چهار سال توی زادگاهی درس بخونم و بمونم که تا این سن حتی چهار سال توش زندگی نکردم، حس عجیبیه.
همه یک جوری از اینکه "یاسوج" قبول شدم خوشحالن که یا حسین. یه جوری ذوق دارن که شرمندم واقعا. یعنی اینقدر براتون ذوق آفرینم؟ چقدر امیدوار کننده بود.
حس میکنم غامض یه فرشتست، در کمال آرامش، داره میخونه حرفامو گوش میده و حرف میزنه. عجیبی برام غامض، عجیب.
شِکال و برنو.
خواهر آنا پیجن هم روانشناس بود، از یه مکالمه رندوم یهو یه چیزی به آنا گفت. یاد غامض افتادم.