قراره (احتمالا) چهار سال توی زادگاهی درس بخونم و بمونم که تا این سن حتی چهار سال توش زندگی نکردم، حس عجیبیه.
همه یک جوری از اینکه "یاسوج" قبول شدم خوشحالن که یا حسین. یه جوری ذوق دارن که شرمندم واقعا. یعنی اینقدر براتون ذوق آفرینم؟ چقدر امیدوار کننده بود.
حس میکنم غامض یه فرشتست، در کمال آرامش، داره میخونه حرفامو گوش میده و حرف میزنه. عجیبی برام غامض، عجیب.
شِکال و برنو.
خواهر آنا پیجن هم روانشناس بود، از یه مکالمه رندوم یهو یه چیزی به آنا گفت. یاد غامض افتادم.