محمد هنیه، روزنامه نگار فلسطینی: 🔴این همان «محور رادیکال سنی نوظهور» است.. طبق نامی که بنیامین نتانیاهو برای آن به‌کار برد. محوری که نتانیاهو از همان ابتدا کوشید سنگ‌اندازی کند و مانع شکل‌گیری آن شود، آنجا که گفت: «از هر کشوری که خواهان عادی‌سازی روابط یا صلح با ما باشد، انتظار داریم که در تلاش‌هایی مشارکت نکند که قدرت‌ها یا ایدئولوژی‌هایی در پی نقطه‌ی مقابل صلح رهبری‌شان می‌کنند.» 🔸اما فارغ از توصیف نتانیاهو، و صرف‌نظر از هر آنچه درباره‌ی اهداف و حدود این محور گفته می‌شود و اینکه آیا واقعاً به ائتلافی منسجم بدل خواهد شد یا نه، پرسش اصلی همچنان باقی است: آیا اسرائیل اجازه می‌دهد این محور ادامه یابد و قدرت بگیرد؟ آیا شکل‌گیری محوری را می‌پذیرد که یکی از اعضای آن پاکستان باشد؛ کشوری که هیچ رابطه‌ی دیپلماتیکی با اسرائیل ندارد و گذرنامه‌اش این عبارت را بر خود دارد: «این گذرنامه برای تمام کشورهای جهان به‌جز اسرائیل معتبر است»؟ 🔸و در کنار آن ترکیه قرار دارد که در گفتمان اسرائیلی طی دوره‌ی اخیر به یکی از برجسته‌ترین منابع نگرانی منطقه‌ای بدل شده، در میان مجادله‌ای رو به تشدید پیرامون «خطر ترکیه»، و نگرانی‌های اسرائیل از گسترش نفوذ نظامی ترکیه در سوریه و نزدیک‌شدن آن به عرصه‌هایی که تل‌آویو آن‌ها را به‌شدت حساس می‌داند؟ سپس عربستان سعودی… کشوری که تاکنون به کاروان عادی‌سازی روابط نپیوسته و هر مسیری از این دست را به مجموعه‌ای از خواسته‌ها گره می‌زند، در صدر آن‌ها مسیری که به تشکیل دولت فلسطینی بینجامد، در کنار جاه‌طلبی‌هایش برای برنامه‌ی هسته‌ای غیرنظامی که طی سال‌ها تحفظات و نگرانی‌های اسرائیل را برانگیخته است. سه قدرت منطقه‌ای با وزن نظامی، سیاسی و اقتصادی عظیم، که منافع‌شان روزبه‌روز بیشتر در منطقه‌ای تلاقی می‌کند که اسرائیل عادت داشته در آن از شکل‌گیری هر قدرت منطقه‌ای که بتواند برتری‌اش را متوازن کند، جلوگیری کند. از این رو شاید پرسش تنها این نباشد که چرا این محور شکل می‌گیرد؟ بلکه پرسشی که آینده‌ی منطقه را رقم خواهد زد این است: اسرائیل اساساً تا چه حد می‌تواند اجازه دهد این محور به تکامل برسد؟! ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

عبدالسلام الوایل، استاد علوم اجتماعی دانشگاه ملک سعود ریاض: 🔸از منظر عقلانی: پیمان دفاعی ما با پاکستان و ترکیه، تأکیدی راهبردی بر این نکته است که نه ایران و نه اسرائیل، هیچ‌کدام نمی‌توانند خود را قدرت چیره‌ی منطقه اعلام کنند. این اعلامیه، بازتأییدی است بر توازن قوا در منطقه. 🔸از منظر عاطفی: احساسی از افسوس، ناشی از غیابِ کشورهای عربیِ دارای قدرت نظامی برجسته، در برابر آنچه از شمال، جنوب و شرق ما را تهدید می‌کند. داستانِ ما در عربستان سعودی با این کشورها، بی‌هیچ منّتی، عمری از همراهی و پشتیبانی بوده است. 🔸از منظر زیبایی‌شناختی: مجموعه‌ی فیلم «ارباب حلقه‌ها» تمثیلی مناسب است برای این پندار که راهی برای پایان‌دادن به شرّ ایران جز تغییر نظام ایران وجود ندارد؛ درست همان‌گونه که با نابودیِ سائورون، سرورِ تاریکی، قدرت‌های شر نیز محو شدند. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

حمد بن جاسم نخست وزیر سابق قطر: 🔸توافق دفاعی مکه که عربستان سعودی، ترکیه و پاکستان آن را امضا کردند، توافقی مهم و گامی امیدوارکننده است؛ باشد که سایر کشورهای شورای همکاری خلیج فارس نیز به آن بپیوندند تا آغازی باشد برای بیداری فعال به‌سوی راهبردی دفاعی مشترک، هم در تولید و تسلیحات و هم در برنامه‌ریزی و آماده‌سازی میدانی، برای رویارویی با طمع‌ورزی‌ها و تهدیداتی که منطقه با آن‌ها روبه‌روست. از خداوند متعال آرزو و مسئلت دارم که این توافق، روشن و صریح باشد و از قید و بندهای لحظه‌ای وابسته به شرایط زمانی به‌دور بماند، تا بتوان بر پایه‌ی آن بنا نهاد و آن را به پیمانی دفاعی تمام‌عیار بدل کرد که تا بی‌نهایت ادامه یابد و بدین‌سان، بهترین سازوکار برای تضمین آینده و امنیت منطقه باشد. ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba

💠 در وبسایت شعوبا بخوانید استاد تونسی بررسی میکند: چرا الگوی اقتصاد نئولیبرالی در مراکش شکست خورد؟ بالزاک در رمان «اوهام از دست‌رفته» تنها داستان فردی را روایت نمی‌کند که رؤیاهایش را از دست داده، بلکه نشان می‌دهد چگونه یک جامعه به‌تمامی می‌تواند اوهامی بزرگ‌تر از توان تحقق‌بخشیدن به آن‌ها بیافریند. تراژدی از همان لحظه‌ای آغاز می‌شود که مردم در می‌یابند وعده‌هایی که آرزوهایشان بر پایه‌ی آن‌ها بنا شده، آن‌قدرها که تصور می‌کردند استوار نیست. 🔸 این ایده دریچه‌ی مناسبی است برای خواندن آنچه شهر سبته در روزهای اخیر از سر گذراند؛ آن‌گاه که هزاران جوان مراکشی به سوی مرزهای اسپانیا هجوم بردند، در یکی از بزرگ‌ترین موج‌های عبور دسته‌جمعی طی سال‌های اخیر. این جوانان کشوری غرق در جنگ یا قحطی را ترک نکردند؛ آن‌ها از کشوری می‌گریختند که در گزارش‌های اقتصادی بین‌المللی الگویی برای اصلاحات نئولیبرال، ثبات اقتصادی و جذابیت سرمایه‌گذاری در شمال آفریقا معرفی می‌شود. از این رو، پرسش تنها به «چرا مراکشی‌ها مهاجرت می‌کنند؟» محدود نمی‌ماند، بلکه به پرسشی گیج‌کننده‌تر می‌رسد: چگونه الگویی اقتصادی توانست بازارهای جهانی را قانع کند، اما در همان حال از قانع‌کردن بخشی از جوانانش به این‌که آینده هنوز در درون میهن ممکن است، ناتوان ماند؟ ⬅️ شعوبا، پایگاهی برای آشنایی با جامعه و فرهنگ ملل مسلمان @shouba