و نمیگم انسان هنگامی که مورد تهاجم از اطرافیان قرار میگیره باید منزوی و آدم‌گریز بشه. من صرفا اینطوریم. که خب این ویژگیم سرتاسر ضرر به خودمه. ولی یه انسان دوست‌داشتنی و محبوب قطعا این تهاجم و ایرادات رو از طرف بقیه یه غنیمت و هدیه تعریف میکنه و توی روحیه‌ش تاثیر منفی نمیذاره؛ در نتیجه هم قوی میشه هم محبوب و اجتماعی تر. درستشم همینه.

شاید بگید داداش دیگه زیادی داری از قدرت و سختی و اینا صحبت میکنی فاز نگیر. منم در جواب میگم بله زیاد گفتم. اما چه کنم واقعا باورمه. خودم توی این زمینه خیلی نوبم هنوز و راه طولانی‌ای دارم. هرچند امیدوارم راهم همین اولاش تموم بشه تا به دیار باقی بشتابم. چون حال و انگیزه‌ ندارم. چیزی که میخوام متولد نشدم. هیچکس جوری که میخواد متواد نشده، ولی بعضیا باهاش کنار میان. ولی من کنار نیومدم. و فکر نکنم قرار باشه در آینده کنار بیام. هرموقع بهش فکر میکنم عصبی میشم.

ولی بخاطر وسواس و کمالی که توی رویاهام دوست دارم به اون برسم، ادامه دادم تا الان، و میدم. احتمالا، ایشالا.🤲🏻

هرچند هیچوقت با این جسم و روح به کمال نمیرسم چون کمال و بی نقصی رو توی آینده‌م نمیبینم. پس تنها راهم انتخاب از بین گزینه‌های پرت و محدودِ روی میزم بود. انتخاب کردم و بجای رسیدن به کمال، قدرت امید، رضایت شادی یا هر زهرمار دیگه ای، فقط باید خودمو گول بزنم و تظاهر کنم.

لعنت به تظاهر. مزخرف ترین اتفاق ممکن این نیست که جلوی دیگران نقاب بزاری، خود واقعیتو نشون ندی و نظیر اینها.

مزخرف ترین چیز اینه که جلوی خودت تظاهر به چیزی بکنی. هرچیزی، مهم نیست چی باشه. این‌ که انسان خودشو گول بزنه بدتریک حالتیه که توش قرار میگیره.

و اینارم حتما باید تجربه کرده باشید تا متوجه بشید. در غیر این صورت، حرف های منو به سخره میگیرید.

‌ ‌‌ـ 𐇽𝒻وقتی هویت می‌میرد، ظاهر به زندگی ادامه می‌دهد.