جان چه ریشی👇🏻

محتوا ندارم اوسی جدید تو ماگما ببینید #Sketch

جُدا از وقتِ فاقدِ حائذ اهمیتت و زندگی‌ِ خام‌ت که بی دغدغه و بدونِ مشغله‌‌های فکریِ مهم هست، چرا خط خطی های بی ارزشِ حاصل از ذهنِ بیمار و تازه‌به‌دوران‌رسیده‌ات باید یک دفتر و چند خودکار با ارزش رو هدر بده؟👇🏻

دوست خیالی که جهلی (گرچه شیرین) در دوران کودکی بود. رویای گرفتنِ اختلال شخصیت مرزی بگیری واقع‌گرایانه تره.👇🏻

ولی یک دوست خیالی داشتن خیلی جالبه ها لایک ایمجین یکی باشه که همیشه همراهت باشه و توی تصمیمگیریات کمکت کنه و نذاره حوصلت سربره و تو‌ باهاش بگیو بخندی و به چشم مردم یک سایکوی ترسناک بنظربیای که باید راجب رفتارشون باهات محتاط باشن

جالب میشد.👇🏻

بنظرتون علم یروز اونقدری پیشرفت میکنه که به فرمول و درنتیجه ترکیبات شیمیایی برسن که به واسطه اونا بشه به انواع و اقسامه امراض جالب برای یکمدت مشخص و قابل کنترل مبتلا شد؟

در این جامعه‌ای که مردم ده ها گروه شدند و اتحاد+منطق بین‌شان جایی ندارد، ارتباطات سخت شده است. نفرت پیدا کردم از اطرافیان. اطرافیانی که میتوانستند برای همدیگه خاطرات خوبی آمیخته با احترام و منطق بسازند.

اینجا بود که شاعری فرمود "تا خرخره از حرف پرم با که بگویم؟ این شهر پر از کور و کر و لال و نفهم است." (انتهای فرموده‌ی شاعر که در آن مقداری ناسزا وجود دارد، خطابِ من به کسانی است که در این جمع وجود ندارند. به خودتان نگیرید. بنده برای شما ناشناسان احترام قائلم.)

ورانم ولی میرانم. تا کی باید برانم؟ کجا است آنجا که دیگر نرانم؟