📘مواجهه راهبردی با پیام رهبری 📝 یادداشت دوم 💡 کالبدشکافی اختلاف نظر مسئولان با امام امام و مسئولان یک مقصد دارند، و امام خودش آن‌ها را «دلسوز» خواند. دعوا فقط بر سرِ این است که آیا حالا وقت چیست؟ امام می‌گوید: نگاه کنید، مردم به معجزه‌ای پا به میدان گذاشته‌اند؛ نه برای نان و منفعت، که برای عدل قیام کرده‌اند — این همان قیام به قسط است که قرآن از آن سخن می‌گوید. حالا مردم باید قوی‌تر شوند و آمریکا از این ضعیف‌تر؛ پس وقتِ گذار، همین حالاست. مسئولان نگرانیِ دیگری دارند، و نگرانی‌شان واقعی است: زیرساختِ کشور تابِ فشارِ بیشتر را ندارد؛ اگر جنگ سخت‌تر شود و بانک و پالایشگاه و آب و برق و بنزین و موادِ اولیه به هم بریزد، با این سرعت نمی‌شود رفت. اما امام چیزی فراتر از این می‌بیند. می‌گوید این پیروزی، هرچند بزرگ، تاکتیکی است نه راهبردی؛ یعنی آمریکا را عقب نشانده، اما نظمِ او را برنینداخته. و هشدار می‌دهد: اگر حالا که هزینه‌اش را داده‌اید و زیرساخت آماده است این فشار را تحمل نکنید، فردا که نظمِ دشمن سرِ جایش مانده، فشارِ سنگین‌تری به همین مردم خواهد آورد. 🔹 پس تکلیفِ من چیست؟ اول بدانیم بزرگ‌ترین خطر چیست. این بعثت یک معجزه است، و معجزه را یک چیز خاموش می‌کند: ضعف — یعنی دعوا، ناامیدی، تفرقه. هر چه این انرژی را بِکِشد، به هر بهانه‌ای — حمایت از ولیّ جامعه، مخالفت، دعوای جناح — همان است که دشمن می‌خواهد. ما دو اتفاق را با هم دیدیم: حضورِ زیبای خیابانی با مطالبهٔ دلسوزانه و دعوای جناحی که مردم به جانِ هم افتادند و حالا عده‌ای با «دیدی من گفتم» همان مطالبهٔ دلسوزانه را هم به دعوا بدل می‌کنند. این، عینِ همان ضعف است. پس تکلیفِ ما این نیست که مطالبه را کنار بگذاریم — مطالبه درست است، به‌شرطی که امیدوارانه و رو به جلو باشد و تفرقه نیندازد. اما کارِ ریشه‌ای‌تر چیزِ دیگری است. یادتان هست؟ تنها نگرانیِ مسئول این بود که مردم تابِ فشار را ندارند. پس هر چه ما این تابِ مردم را بالا ببریم، آن نگرانی آب می‌رود و گامِ نظام محکم‌تر می‌شود. کارِ اصلیِ ما این است: سازماندهیِ مردم برای بالا بردنِ همین تاب‌آوری. 🖋 ادامه دارد... 📌 یادداشت اول ✍ سید ناصر میرمحمدیان

📘مواجهه راهبردی با پیام رهبری 📝 یادداشت سوم 💡 بعثت مردم و مأموریت مساجد... این بعثت مثلِ یک سیل است؛ سیلی که اگر رهایش کنی یا می‌خشکد یا ویران می‌کند، و اگر هدایتش کنی زیرساختِ تمدن را می‌سازد. و در میانِ همه‌ی نهادها، مسجد شاید تنها جایی است که می‌تواند این سیل را مهار کند، به‌کار بگیرد و درگیرِ حلِ مسائلِ واقعیِ مردم کند. امام شهیدمان در آخرین دیدار فرمود: «اگر حادثه‌ای برای کشور پیش بیاید، خداوند این مردم را مبعوث خواهد کرد و کار را مردم تمام خواهند کرد.» آن وعده محقق شد؛ و خودِ امام جهتش را نشان داد: این ظرفیت را به کارِ فرهنگی، اجتماعی، اقتصادی، علمی و سیاسی بسپارید. یعنی مأموریتِ امروزِ مسجد یک پله بالاتر از حفظِ خیابان است: سازماندهیِ مردمِ محله برای ساختن. 💠 لازم نیست فهرستِ بلند بشماریم؛ همین که هر مسجد بعثتِ محله‌اش را به یک کارِ سازنده گره بزند بس است: ⭐️ حلقه‌ای که گرهی از معیشتِ اهالی باز کند ⭐️ حلقه‌ای که روایتِ درستِ این فتح را به جوان‌ها برساند ⭐️ کاری جهادی که روحِ خدمت را زنده نگه دارد. امام فرمود: «ما — یعنی شما ملت سرافراز و این خادم ناچیز — منتظر تحقّق شروط گفته‌شده خواهیم بود.» جای امام جماعت درست همین‌جاست: حلقه‌ی وصلِ این «ما». نگذاریم معجزه با ضعف و دعوا خاموش شود؛ این سیل را به‌سوی ساختن هدایت کنیم. 📌 یادداشت اول | یادداشت دوم ✍ سید ناصر میرمحمدیان

دیشب در تجمع مردمی میدان انقلاب شرکت کردم. در پایان مراسم از من خواستند جلو بایستم تا نماز استغاثه را هماهنگ بخوانیم. این نماز مستحبی به جماعت خوانده نمی‌شود، اما یک نفر جلو می‌ایستد و دیگران همراه او می‌خوانند. ان‌شاءالله با یاری امام زمان(عج)، در میدان مبارزه با دشمن استوار بمانیم و از این مسیر عقب ننشینیم. #میدان

🔖 اختلاف بر سر اصل راه نیست 📌در یک جلسه مجازی با بانوان فعال در میدان جهاد تبیین، بحث به اینجا رسید که چرا رهبر انقلاب فرمودند با این مذاکره موافق نیستند و این اختلاف را چطور باید برای مردم توضیح داد. 🔸گفتم ماجرا شبیه یک تیم ورزشی است؛ همه می‌خواهند تیم به جام جهانی برسد، اما اختلاف بر سر این است که آیا همین حالا باید وارد آن مسابقه بزرگ شد یا فعلاً در سطح پایین‌تری بازی کرد و بعد جلو رفت. 🔸مسئولان کشور دلسوزند و نگران فشار جنگ و مشکلات مردم‌اند. رهبر انقلاب هم با دیدن ظرفیت کشور می‌گویند ما توان برداشتن یک گام بلندتر را داریم و نباید این فرصت تاریخی را از دست بدهیم. 🔸پس نباید این اختلاف را به خیانت، ترس یا تنها ماندن رهبری تبدیل کنیم. باید از مسئولان مطالبه کنیم محکم‌تر جلو بروند، اما هم‌زمان از آن‌ها حمایت کنیم و امید مردم را از بین نبریم. 🎙سید ناصر میرمحمدیان

📝 روایت سفر به چهارمحال‌وبختیاری | ۲ در جمع بانوان کنشگر مسجدی شهرکرد، بحث از یک مشکل قدیمی شروع شد؛ اینکه بسیاری از حرف‌های درست، اصلاً به گوش مردم نمی‌رسد. رسانه‌های بزرگ دشمن، با سرمایه و امکانات فراوان، شبانه‌روز روایت خودشان را به مردم می‌رسانند. در مقابل، ممکن است حرف خوبی در رسانه رسمی گفته شود، اما بخشی از مردم اصلاً آن را نبینند و نشنوند. آنجا درباره راه دیگری صحبت کردیم: رسانه‌های کوچک، اما فراوان. هر بانوی مسجدی، در میان خانواده، اقوام، همسایه‌ها و دوستانش به جمعی دسترسی دارد که شاید هیچ رسانه رسمی به آن‌ها دسترسی نداشته باشد. حتی یک صفحه با صد یا دویست مخاطب، اگر حرف درست را به آدم‌های واقعی اطراف خودش برساند، بخشی از یک شبکه بزرگ رسانه‌ای است. اما مسئله فقط داشتن صفحه نیست؛ مهم‌تر این است که در روزهای پرخبر، چه چیزی را روایت کنیم. گفتم بانوری‌ها نباید فقط خبرها و نگرانی‌ها را بازنشر کنند. باید در میان این هیاهو، اتفاق اصلی میدان را پیدا کنند؛ ایستادگی مردم، همدلی‌ها، فداکاری‌ها و نشانه‌هایی را که زیر انبوه تحلیل‌ها دیده نمی‌شود. کار نانورسانه همین است؛ دیدن چیزی که رسانه‌های بزرگ نمی‌بینند و رساندن آن به مردمی که به ما نزدیک‌اند. ✍️ سید ناصر میرمحمدیان

💡 دعوا بر سرِ دیروز، خیانت به فرداست | ۱ از ۳ ببینید، این چند روز فضای ما پر شده از یک دعوای تازه: چه کسی خط امام را درست فهمیده بود؟ چه کسی باید عذرخواهی کند؟ چه کسی پشتِ پرده چه کرد؟ و هر دو طرف هم در همین مانده‌اند — یکی با «دیدی من گفتم»، دیگری با «تو داری رهبری را تضعیف می‌کنی». بیایید یک لحظه بایستیم و یک سؤال از خودمان بپرسیم: این دعوا، ما را یک قدم به جلو می‌برد، یا یک قدم به عقب؟ جوابش روشن است. همه‌ی این کشمکش رو به گذشته است؛ به اینکه سه ماه پیش چه کسی درست می‌گفت. اما میدانِ امروز، جای دیگری است. ما یک سرمایه‌ی بی‌نظیر داریم که با خونِ دل به دست آمده: همین مردمی که زیرِ بمباران به خیابان آمدند و نظام را سرِ پا نگه داشتند. این بزرگ‌ترین داراییِ ماست؛ و هر ساعتی که صرفِ دعوا بر سرِ دیروز کنیم، داریم همین دارایی را خرج می‌کنیم. دشمن دقیقاً همین را می‌خواهد؛ نه اینکه ما در تحلیلِ گذشته به توافق برسیم، بلکه اینکه انرژی‌مان را سرِ گذشته تمام کنیم. پس بیایید تکلیفِ خودمان را عوض کنیم: به‌جای مباحثه درباره‌ی اینکه چه شد، مباحثه کنیم درباره‌ی اینکه حالا چه باید کرد. این، تنها مسیری است که هم رو به جلوست و هم ما را به جانِ هم نمی‌اندازد. 📌 یادداشت دوم | یادداشت سوم #یادداشت ✍️ سید ناصر میرمحمدیان

💡 دو چیز را تقریباً مطمئنیم | ۲ از ۳ اول اینکه آمریکا به این تفاهم عمل نخواهد کرد. همان ساعت‌های اول، با حمله به لبنان، نخستین بند را زیر پا گذاشت و تجربه برجام نیز پیش روی ماست. این یک حدس نیست، یک الگوست. دوم اینکه به احتمال زیاد، و شاید به‌زودی، دوباره جنگ سختی در پیش است. آمریکا نه برای دوستی، بلکه برای حفظ خودش و اسرائیل بازخواهد گشت. با پذیرش این دو واقعیت، تکلیف امروز ما روشن است: یک: بر مطالبه اجرای همین تفاهم بایستیم. لازم نیست درباره خوب یا بد بودن متن دعوا کنیم؛ کافی است بگوییم: «شما امضا کردید، حالا اجرا کنید.» این نه نبش قبر گذشته است و نه دعوای جناحی؛ نقطه‌ای است که همه می‌توانند پشت آن بایستند. وقتی آمریکا زیر تفاهم بزند، بدون دعوای داخلی برای همه روشن می‌شود که نمی‌توان به او اعتماد کرد. این مطالبه باید امیدوارانه، رو به جلو و با احترام به مسئولانی باشد که امام آنان را «دلسوز» خواندند؛ نه با یأس و تهمت. دو: مردم را برای جنگی که ممکن است بازگردد آماده کنیم. سؤال اصلی این است: اگر بانک، پالایشگاه، آب، برق و بنزین زیر فشار رفت، جامعه می‌تابد یا می‌شکند؟ آماده‌سازی اقتصادی و روحی مردم برای آن روز، از هر دعوای گذشته‌نگرانه‌ای واجب‌تر است. اگر امروز این کار را انجام دهیم، فردا دست نظام پُرتر و گامش محکم‌تر خواهد بود. 📌یادداشت اول | یادداشت سوم #یادداشت ✍️ سید ناصر میرمحمدیان

💡 خیابان را با دعوا خالی نکنیم | ۳ از ۳ یک خطرِ بزرگ هم هست که باید مراقبش باشیم. این حضورِ مردمی، اگر در خیابان به دعوای داخلی کشیده شود — که این روزها نشانه‌هایش پیداست، تا جایی که گاهی طلبه و روحانی هم درگیرِ آن می‌شوند — همان سرمایه‌ای که گفتیم آب می‌رود. مردمی که دلسرد و مردد و دودسته شوند، دیگر آن پشتوانه‌ای نیستند که در روزِ جنگ به کار بیایند. خالی‌شدنِ خیابان از سرِ یأس، خودش یک شکست است؛ همان شکستی که دشمن در میدانِ نظامی نتوانست به ما تحمیل کند. پس جمعِ همه‌ی حرف این است: گذشته را رها کنیم، بر مطالبه‌ی همین تفاهم بایستیم، و مردم را برای فردا آماده کنیم — همه با امید، با وحدت، و رو به جلو. و اینجا مسجد می‌تواند نقشِ کم‌نظیری ایفا کند. همان نهادی که مردمِ محله به آن اعتماد دارند، می‌تواند کانونِ همین آماده‌سازی باشد: جایی که تابِ اقتصادیِ محله بالا می‌رود، روحیه و امید زنده نگه داشته می‌شود، و مطالبه‌ی درست و باوقار شکل می‌گیرد به‌جای دعوا. امام جماعت، اگر بعثتِ مردمِ محله‌اش را به این سمت ببرد، عملاً دارد کشور را برای روزِ سخت آماده می‌کند — و این، شریف‌ترین کاری است که امروز از دستِ ما برمی‌آید. 📌 یادداشت اول | یادداشت دوم 🕌 #یادداشت ✍️ سید ناصر میرمحمدیان

📝 روایت سفر به چهارمحال‌وبختیاری | 3 در ادامه سفر، به دو مسجد سر زدیم؛ دو مسجد با تجربه‌ها و حال‌وهوای متفاوت که در هرکدام، نسبت میان امام مسجد، نیروهای محله و فعالیت‌های مردمی برایم قابل توجه بود. اولین بازدید، از مسجد شهدای کاظمی‌پور بود؛ مسجدی که هیئت فاطمیون نزدیک به نوزده سال در کنار آن فعالیت کرده و بسیاری از نیروهای امروز مسجد، از کودکی در همین هیئت و محله رشد کرده‌اند. حاج‌آقای شریفی، امام مسجد، طلبه‌ای اهل علم و پژوهش و در کنار او، جمعی از نیروهای قدیمی هیئت، جوان‌ها و بانوان فعال، کار مسجد را پیش می‌برند؛ از برنامه‌های هفتگی و مناسبت‌ها تا کمک به بیماران و نیازمندان و حضور در میدان‌های مختلف. یکی از ایده‌هایی که در مسجد مطرح شد، احیای کار علمی و پژوهشی بود؛ اینکه مسجد بتواند از استادان و ظرفیت‌های علمی خود محله استفاده کند و دوباره محلی برای گفت‌وگو، تولید فکر و حل مسئله باشد. در میان گفت‌وگوها، به دوستان گفتم امام مسجد و نیروهایش، هرقدر هم باتجربه باشند، نباید در تجربه خودشان محصور بمانند. خوب است هرکدام در سفرهایشان به مسجدهای فعال سر بزنند و با یک تجربه تازه برگردند. نقش امام فقط مدیریت برنامه‌های داخل مسجد نیست؛ باید تجربه‌ها را کشف کند، نیروها را به هم پیوند بزند و راه‌های تازه‌ای پیش پای جمع مسجد باز کند. مسجد شهدای کاظمی‌پور تجربه‌های ارزشمندی برای انتقال داشت و در عین حال، آماده بود از تجربه دیگر مسجدها هم یاد بگیرد. همین رفت‌وبرگشت تجربه‌هاست که می‌تواند امام و اهالی مسجد را از تکرار کارهای همیشگی، به سمت حرکت‌های پخته‌تر ببرد. ✍️ سید ناصر میرمحمدیان