رستگاری در خاورمیانه ممکن نیست

بارها به خودش گفته بود نرود دنبال آهوی رمیده. اما چه فایده، رفته بود، رنجیده چشم به راه مانده بود و دل برگشتن نداشت.

دوشِس سرش را به نشان نفی تکان داد و فریاد زد: «من به این نژاد ایمان دارم.» -این نژاد نماینده‌ی بقای زورگوییه. «پیش‌برد تمدن.» -فساد و تباهی بیشتر شایسته‌شه. «در مورد هنرش چه داری بگی؟» -هنرش بیمارِه. «عشق؟» -دیده فریبی‌ست. «مذهبش؟» -جایگزین مناسبی برای باوره. «تو جزو شاکاکان هستی.» -هرگز! شک آغاز ایمانه. «چه هستی؟» -تعریف کردن یعنی محدودیت قائل شدن. «سرنخی بده.» -نخ پاره می‌شه، با نخ پاره هم به جایی نمی‌رسی. [تصویر دوریان‌گری] -اسکار وایلد

پی. چ پیِ چی الدنگ؟ مگر مادر نگفت در مربا را با دست نوچ‌ نبند. مگر پدر نگفت خفه، این صداها از کجاست. -ما مرده‌ایم ، کسی نمی‌داند. هیس، صدایش‌ را درنیاور. ((تداعی .

مشکلی با مُردن ندارم

سی‌اه

وایب دستمال/ باند خونی "

https://eitaa.com/ssiiim/669 نمیدونم، من که با عکسایی که گرد پوچی آمیخته در درد دارن، رشته ی ریاضی، پرده ی تور، نورِ محو، عقایدی که واقعا 'شخصی' ان، صادق هدایت، علامت کروشه، حساسیت های سوسکی یادت میوفتم؟

که چون تهی وحشت‌آمیز است "ایمان"، آوردیم.