هیچ چیزی فراموش نمیشه.

توهمی بیش نیست.

تو مثل اخگر درخشان توی تاریکی بودی دلم‌ میخواست به دنبال تو بدوئم...

به نامه یاد نکردنت نه از فراموشی‌ست ز دوریت قلم به دست من نمیچسبد

کاش تا دل میگرفت و میشکست دوست می آمد کنارش می نشست! کاش میشد روی هر رنگین کمان می نوشتم “مهربان ” با من بمان کاش می شد قلب ها آباد بود کینه و غم ها به دست باد بود کاش می شد دل فراموشی نداشت نم نم باران هم آغوشی نداشت کاش می شد کاش های زندگی تا شود در پشت قاب بندگی کاش میشد کاش ها مهمان شوند درمیان غصه ها پنهان شوند کاش می شد آسمان غمگین نبود رد پای کینه ها رنگین نبود