همیشه اعتراف کننده بودم، نه دریافت کننده.

همیشه شنونده بودم، نه گوینده.

همیشه گزینه بودم،هیچوقت انتخاب نبودم.

همیشه شاعر بودم،هیچوقت شعر نبودم.

همیشه انتخاب کردم،هیچوقت انتخاب نشدم.

همیشه پیدا کردم،هیچوقت پیدا نشدم.

همیشه عاشق بودم،هیچوقت معشوق نبودم.

حدود هفت ماه از تولد چهارده سالگیم گذشته و من تازه الان کادویی که شب تولدم به محض ورود به خونه گذاشتمش کنار رو باز کردم و عمیقا به این فکر میکنم که.. درسته خیلی از تولدم بدم میاد و علاقه‌ای بهش ندارم، اما روز تولدم کنار آدمای مهم زندگیم بودم و میتونستم از بودن درکنارشون نهایت لذت و ببرم و تمام توجهم با اون‌ها باشه. اما تمام فکر و ذهنم پیش یک دوستی اشتباه و یک فرد اشتباه بود، آدم های همیشگی و مهم کنارم بودن و برام ارزش قائل بودن اما من منتظر بودم یک آدم دوروزه که ارزشی برام قائل نیست، بهم تبریک بگه تا بهم ثابت بشه به فکرمه. همیشه خیلی دیر متوجه میشم و گند می‌زنم و بازم هیچوقت قدر کسایی که دوستم دارن رو نمیدونم .. حس میکنم کلا لایق دوست داشته شدن نیستم، و برعکس اینکه همیشه میگم نمیدونم مشکل چیه، مشکل اصلی خودمم.

‌ که‌باورم‌نمیشه.!