من‌هیچوقت‌قدر‌کسی‌که‌دوستم‌داره‌رو‌نمیدونم

3:33

‌

1:37 - 0:45 - 1:06 - 1:13 - 1:31 - 1:44 - 2:08 - 2:23 - 2:36 - "2:52" - 3:02 - 4:14 - 4:43 - 5:06 - 5:17

عشق... مفهومی برایم ندارد، عشق را فقط واژه ای سه حرف و بی معنا می‌دانم، و بانگی از اعماق قلب سیاهم می‌گوید که هیچگاه هم قرار نیست به این واژه بی‌معنا و ساختگی ایمانی بیاورم! تجربه‌ای از آن ندارم، سن کمی دارم برای این حرف اما گمان نمی‌کنم هیچگاه بدن و قلب و مغزم این را بپذیرند که به آدمی بیشتر از هر آدمی توجه و محبت کنند. می‌گویند عشق در سن کم پاک ترین عشق است، اما ایمان دارم که فقط از کنترل نداشتن بر روی احساسات ایجاد می‌شود.. اگر‌ پاک است و بی ریا؛ پس چگونه فقط زخم بر روی قلب ها به جا می‌گذارد و تبدیل به زخمی می‌شود که حتی با گذشت سال ها هم یاد کردن از آن زخم باعث خون ریزی‌اش می‌شود؟.. خشنود و سرافراز از آنم که بدنم و قلبم نمی‌تواند هیچگونه بپذیرد که کسی را خاص بداند و فقط تمام فکر و جانم متعلق به یک شخص باشد... نمی‌دانم تا ابد همین‌گونه می‌مانم یا نه.. اما هیچوقت اسمش را مشکل نمی‌نامم، و وجودش را محبت خداوند می‌دانم و شکرش را می‌گویم. گمان می‌کنم این یک محبت از سوی خداوند به سویم هست که بتوانم نوجوانیم را به خوشی بگذرانم و حتی اگر بخواهم هم نتوانم فردی را برای علاقه و عشق بدانم و یا حتی بتوانم بپذیرم.. 𝗦𝗵𝗮𝗵𝗿𝘆𝗮𝗿

چند نفر به ما نمیرسه اینجا رند بشه ؟