گاهی دلم می‌خواهد زمان را در یکی از همین عصرهای معمولی جا بگذارم وقتی آسمان هنوز چیزی از غروب در خودش دارد، پنجره‌ها بوی خاطره می‌دهند و جهان، برای چند لحظه هم که شده، از دویدن دست می‌کشد. شاید خوشبختی همین باشد داشتن لحظه‌ای که دلت نمی‌خواهد هیچ‌وقت به خاطره تبدیل شود.

عجیب ترین نوع دلتنگی، دلتنگی برای روزهایی‌ست که هنوز نیامده‌اند. برای روز هایی که قرار بود قشنگ تر باشند، برای آدمی که قرار بود بشوی، برای زندگی‌ای که خیال میکردی یک روز بالاخره شبیه رویاهایت می شود.