انگشتهایم در موهایش فرومیروند.
"ممنونم. برای همهچیز."
"من از تو ممنونم." خود را بیش از قبل به من میفشارد؛ انگار اگر کمی بیشتر تلاش کند میتواند در من ناپدید شود.
[ به امید دل بستم 🌱]
بعد از اون لحظهی شنیدن صدای انفجار پشت سر هم که نمیدونی الآن دقیقا چه بلایی سر خودت میاد ناگهان سکوت میشه و تو این سکوت فکر میکنی یعنی چندتا خانوادهی دیگه؟ چند تا دانشمند دیگه؟ چند تا زندگی دیگه؟
