دلم می‌خواد کلی کلی پول جمع کنم، بعد که کلی پول جمع کردم کل کشوی دفترامو با یه‌عالمه خودکار سر باریک بریزم تو یه کارتون اندازه‌ی غول. کتابامم، هرچی که دارم و ندارم، هرچی که خوندم و نخوندم رو بریزم تو یه کارتون دیگه. بعد میرم تو آشپزخونه، اون چاقوهه که مامانم باهاش گوشت تیکه تیکه می‌کنه رو با یه قاشق و چنگال بر می‌دارم. اون کتریه که دیگه سیاه شده از بس گذاشتنش رو آتیش و باهاش چای آتیشی خوردن هم بر می‌دارم. در سطل آشغال و باز می‌کنم و گوشیمو می‌ندازم تو پلاستیک آشغالا که انگار منتظرن یه آشغال دیگه بهشون بپیونده تا کاروان‌شونو به سمت سطل آشغال اعظم دم مجتمع راه بندازن، وقتی گوشیمو انداختم تو سطل آشغال و در پلاستیک و گره زدم کاروانو می‌رسونم به سمت مقصد(همون سطل آشغال دم مجتمع🌸). اون کوله بزرگمو که توش لباسامو گذاشتم میندازم رو شونه‌م و به کامیونی که از یه هفته قبل خبرش کردم میگم بیاد دوتا غول‌ خوشبختی‌مو ببره، دستمزدشم از اون پولی که جمع کرده بودم بهش میدم. وقتی به ناکجاآباد رسیدم زندگیم شروع میشه تازه، میرم بالای درخت و کتاب می‌خونم و می‌نویسم. بدون اینکه به آدما فکرکنم، به زمان و به هزارتا مشغله‌ی سابق‌. شاید توی بالا رفتن از درخت یکمی نابلد باشم، ولی مال یکی دو-سه بار اوله، بعدش عادت می‌شه برام. با دست خالی(البته نه همچین دست خالی، با چاقوعه)می‌رم شکار و با همون چاقوعه گوشت و تیکه تیکه می‌کنم. یه آتیش با هزار مصیبت و بدبختی روشن می‌کنم و می‌ذارم گوشت‌رو آتیش بپزه، همینجور که رو به روی اتیش نشستم به بهترین صدای ممکن یعنی صدای جلزولز گوشت گوش میدم، و به بهترین تصویر زندگیم یعنی چکیدن چربی‌های گوشت‌ها نگاه می‌کنم. شبا تا صبح کتاب می‌خونم و وقتی طلوع آفتابو دیدم تازه می‌خوابم. وقتی ام دیدم خیلی یادم رفته قیافه‌ی آدمارو، خوردن غذا روی گاز رو، معاشرت‌رو، فکرکردن رو شاید برم به سمت قبرم و با زندگی دوست داشتنیم خداحافظی کنم.

حتی فکرکردن بهشم واقعا حالمو خوب می‌کنه

لهجه‌ت روم تاثیر گذاشته

خدا از عقلم برداشته تو پیچوندن قرارام گذاشته

بنده وقتی یکی بدون اجازه بهم دست میزنه:

Another Version.

می‌خوام گردن مهمونی که بدون خبر و اطلاع قبلی میاد خونمون رو بزنم.

می‌گویند «اینترنت بین‌الملل را برای امنیت کشور محدود کرده‌ایم» اما همان اینترنت را با آزادی بیشتر به قیمت ۲میلیون‌تومان (اینترنت پرو) می‌فروشند! پرسش اینجاست: اگر اینترنت بین الملل واقعاً تهدید امنیتی است، چطور با پرداخت ۲ میلیون تومان دیگر تهدید محسوب نمی‌شود؟ آیا امنیت کشور با پول معامله می‌شود؟ ​ این شیوه قیمت‌گذاری ثابت می‌کند که «امنیت» تنها یک توجیه برای سلبِ یک حق عمومی و تبدیل آن به یک درآمدزایی هنگفت برای دولت است. @fraame