قبل از رسیدن به حرم جانانم ؛
دلم پر زده بود برای داداشم ..
مزارش توی وادی السلام بود
هرچی تلاش کردم نشد برم .
گلایه کردم ؛ قلب پر از اندوه شد..
گفتم داداش تا اینجا اومدم
چرا نطلبیدی بیام ببینمت؟
تسکینِدردام؛
من قربون تو برم همه جوره(: جون تازه بهم تزریق کردی حبیبم. . .
بالاخره از مزار یادبود خلاص شدم
و اومدم کنارت((:
مرز بین دوکشور نیست..!
مرز بین غربت و دلدادگی ست..
مرز شاهد خوشی و هیجان به سمت عراق
و بغض بی پناهی به سمت ایرانِ
تسکینِدردام؛
میگفت :
بیپناه که شدی ، صداش کن .
او حسینِ وتر الموتور است ..
میداند تک و تنها شدن یعنی چه 💔