در هر مرحله ای از بزرگسالی،بیشتر به این پی میبرم که اعتماد به آدم ها،صبح های غم انگیز و شب های دل گیری به همراه دارد.

کوچیک ترین آثاری از سلامت روان در من مشاهده نمیشه دیگه،با تشکر از همگی.

مزاحم شو، روزت رو تعریف کن، غر بزن صدتا پیام بده، من واقعا زندگیت رو دوست دارم و همینطور نوتیفیکیشن‌هات رو.

اشتباهی بهم زنگ بزن بگو حواسم نبود دستم خورد، ولی قطع هم نکن.🥲

نه دوست داشتنُ بلد بودی، نه خداحافظی کردن، نه حتی معذرت خواهی کردنم بلد نبودی ارزش اشکام که نه، ارزشِ هیچیو نداشتی.

این بار دیگه نه قاصدک فوت کردم نه وقتی ماه کامل دیدم آرزو کردم نه راجبش با کسی حرف زدم. گفتم به جهنم و رها کردم.

‌آدمایی که از نوع چت کردنت می‌فهمن ناراحتی، خیلی خوبن.

هنوزم ‌قول‌ نرفتنت تو صفحه چت پینه.

انگار همه‌ی "جلو جلو ذوق کن تا کنسل بشه" ها برای منه.

با این وضعیت هوا فقط میخوام برم تو یخچال زندگی کنم.

ترکیب دلخوری و دلتنگی برای یک آدم اصلا جالب نیست.

دلم خیلی برات تنگ می‌شه ولی خب دیگه نه.