ماه در حرم ماه

از نوای جانگذار ساقی لب تشنگان لرزه بر اندام شاه نینوا افتاده است شه سوار اسب شد با سر به میدان رویکرد تا ببیند جسم عباسش کجا افتاده است ناگهان از صدر زین افکند خود را بر زمین دید بسم الله از قرآن جدا افتاده است تا کنار نهر علقمه بوی عباسش کشید دید بر خاک سیه صاحب لوا افتاده است کرده در دریای خون ماه بنی هاشم غروب تشنه لب سقای دشت کربلا افتاده است...

چشم تو دیدم و چشم‌تر من ریخت به هم حال با وضع سر تو، سر من ریخت به هم نه علمدارِسپاهم، که سپاهم بودی تا تو پاشیده شدی، لشکر من ریخت به هم مادرم آمده بالای تن بی دستت از به هم ریختنت، مادر من ریخت به هم قبل از آنی که تنم زیر سم اسب رود ازتماشای تنت، پیکر من ریخت به هم صحبت از معجر زینب شده از جا برخیز حرف معجر شده و خواهر من ریخت به هم بی تو ناموس مرا در ملاءعام برند غیرت الله ببین دختر من ریخت به هم