نه این نیست

اینه👆👆

بیچاره‌من‌که‌روی‌فرش‌مسجدم و درفکرِ‌مویِ تو... بیچاره تر آن که به من گفت التماس دعا!

چایت را بنوش نگران فردایت نباش...

عمری دِگر بباید بعد از فراق ما را؛ کاین عمر صرف کردیم اندر امیدواری.

گفت: کسی‌که واقعاً شاد است، هیچ‌وقت بلند بلند نمی‌خندد. خنده‌ی بلند اغلب برای پنهان کردن یک افسردگی درونی است. مثل افسردگی در ساعت‌های پایانی یک تعطیلات که آدم را به دست و پا زدن برای یک شادی مضحک وا می‌دارد. نکند زمان بگذرد و من به اندازه کافی شاد نبوده باشم! من به‌یاد کسانی می‌افتم که در راه بازگشت از شمال، با اضطراب آخرین ساعت‌های فراغت‌شان را می‌گذرانند... با پایکوبی دسته جمعی کنار جاده‌ها و نعره زدن در تونل‌ها... شادی، کالایی نیست که با خرج کردن پول و زمان، بدست آید؛ شادی با فائق آمدن و چیره شدن بر زمان بدست نمی‌آید. تلاش برای شاد بودن مساوی است با اضطراب و نهایتا افسردگی. بهجت و انبساط خاطر حقیقی، نه نسبتی با "تعطیلی" دارد و نه دارایی. شادی حقیقی از چشمه درون می‌جوشد. در هنگام "انس" و نه در "نسیان". #بشنو_از_نی #یادگاری

یکی پا خورده پوستشو رو جامهری انداخته

تمام حاجتم این ماه دیدن نجف است...

ای خفته در مزار سر از خاک کن برون احوال چاکران تو بعد از تو در هم است