‹ صراع الإنسان مع قلبه مؤلم جدًا › یعنی : ‹ جنگ انسان با قلب ِ خودش خیلی دردناکه › اون‌وقت دردِ آدمی رو تصور کنید . . که همیشه مجبور بوده ؛ با خواسته‌هایِ قلبش بجنگه :)!

-

آقای سعدی چطوری یه عالم دردِ دوری و لانگ دیستنس رو تو این یه بیت جا دادی؟

در طالع من نیست که نزدیک تو باشم می‌گویمت از دور دعا ، گر برسانند :)!

-

هروقت خواستین کسی رو قضاوت کنید یاد این شعر بیفتید ، که اخوان ثالث گفته :

"هر كه خود داند و خداى خودش كه چه درديست در كجاى دلش"

در جواب دوسم داری مثل سعدی بگید :

‹‍ وارد چنانت دوست میدارم که گر روزی فراق افتد ، تو صبر از من توانی کرد و من صبر از تو نتوانم 🤍 ! ›

جناب جواد نارنجی یه شعر خیلی قشنگ دارن که میگه :

غنچه خندید ولی باغ به این خنده گریست غنچه آنروز ندانست که این گریه ز چیست .