هدایت شده از •مبهم•
آدمای زندگیتون رو دائمی ندونید، همیشه آمادگی اینو داشته باشید که یروزی، یجایی، با کلی خاطره تنهاتون بزارن، همه ما رفتنِ آدمایی که فکرشو نمیکردیم یروز برن رو لمس کردیم، این وسط تنها کسی که موندگار بود خودمون بودیم، با همه چی ساختیم، چه خوب چه بد ادامه دادیم، تنهایی بزرگ شدیم و از آدما فقط چنتا خاطره بجا موند، خاطرههایی که مثل گرد و غبار ته نشین شدن کفِ مغزمون، هرلحظه در حالِ مرور کردنیم، هرلحظه توو گذشته زندگی میکنیم و با فکر کردن به آدمایی که یروزی قرار بود تا ابد موندنی بشن.