هرچی بزرگتر میشم بیشتر می‌فهمم هیچ اهمیتی ندارم.

چرا همیشه غم می‌تونه ازم حرف های بهتری بِکشه؟

حس‌ می‌کنم این بخش از زندگیم از لحاظ فیلمنامه ضعیفه و کارگردانِ درست حسابی‌ای بالا سرش نیست، حتی بازیگراشم افتضاحن

اگه دیوارنویسی‌های شهر نبودن فکر می‌کردم مردم این شهر مرده‌ن

درس دارم ولی انقدر خسته‌م که کاش دو تا ورژن از من بود، هردوتاشو می‌فرستادم بخوابن

کاش می‌تونستم از عمرم کم کنم، به جاش اون یک‌ سالی که مد نظرمه رو دوباره زندگی کنم

+ پنج سال طول می‌کشه؟ - اون پنج سال به هرحال می‌گذره.

نحوه برخوردم با قهوه‌ی خوشمزه مثل همون استیکرای بچگیه که نگه می‌داشتیم تو جای مناسب استفاده کنیم، انقدر لفت میدم که سرد میشه

زمان به عقب برنمی‌گرده، ولی آدم‌ها چرا.

یه روزی متوجه میشی که هیچ‌کس واقعاً "تو رو نمی‌فهمه و درک نمی‌کنه"، فقط به طرز خودش تفسیرت می‌کنه.

فقط یاد گرفتی از احساساتت فرار کنی و بعد اسمش رو گذاشتی "منطقی بودن".

تو از جنس نوری، ولی اونایی که دورتن عاشق تاریکی‌ان