همیشه از همون اولش میدونم چه کسایی قراره یهروز ناامیدم کنن ولی صبر میکنم تا اون روز برسه
به تو گفته بودم من پر از زخم های کهنهام و شاید دیگر شکوفه ندهم، اما برای تو زنده و سرپا خواهم ماند. از همین خسته شدی نه؟ زخم های من با زیبایی و شادابی تو از اول هم همخوانی نداشت.
شاید باید بیشتر برم سمت آدمایی که زمان باهاشون زود میگذره چون اینجوری زندگیم سریع میگذره و زودتر به مرگ میرسم.
با رفتارمان زخم میزنیم و امیدواریم با کلماتمان ترمیم کنیم؟ چه هیولای پارهوقتی هستی انسان.