«ما می‌پذیریم. می‌توانیم مذاکره کنیم.» با اخم هایی در هم کشیده، که از فرمانروای سبز بعید بود، جلو رفت و روبروی همه فرمانروایان ایستاد. «حداقل ارزش شنیدن دارد. من نمی‌خواهم جنگلم را به خاطر غرور به نا‌امنی بکشانم. امنیت، مهم ترین داشته ی یک سرزمین است!» مردمان نارنجی شروع به پچ پچ کردند. فرمانروا با افتخار از میانشان بیرون آمد و کنار فرمانروای سبز ایستاد. «مردم من هم شنیدن حرف ها را می‌خواهند. شادی مهم ترین داشته ی سرزمین است!» نگاه چپی به سبز انداخت و با غرور همان‌جا ایستاد.‌ از پشت سنگ ها، فردی لاغر اندام ظاهر شد که با پارچه ای یاسی رنگ تماما چهره اش را پوشانده بود. «ما‌ هم می‌پذیریم.» فرمانروای زرد، دندان قروچه ای کرد و رو برگرداند. «اجازه می‌دهید یک دختر بچه و رفقای عجیبش شما را بازی دهند؟ اگر رفتید و در تله افتادید چه؟ مسخره ها.. اما اگر میخواهید دسته جمعی بازیچه این بچه ها شوید من هم هستم.» "پارت چهارم؛ برشی از داستانی که وجود ندارد"

پست های بعدی ممکنه برای اعضایی که تو چنل های قدیمیم بودن تکراری باشه... پیشاپیش عذر میخوام ولی دوست دارم اینجا هم بذارمشون.

— #anime

روز چهارم: - شور و شوق ندارم اما درباره ی همه چیز کنجکاوم...خیلی کنجکاو. انرژی و حوصله ندارم اما دوست دارم چیزای جدید یاد بگیرم. (پارادوکس عجیبیه، میدونم.)

یه سوال... شما هم احساس میکنید ۹۰ درصد این فیلم‌ ها و کتاب هایی که به عنوان "شاهکار" معرفی میشن و امتیاز بالایی میگیرن، جایزه دارن و نامزد جوایز بزرگ شدن و...یه مشت فیلم و کتاب معمولین؟

بهترین ادیت برای سالیان متوالی- #edit

:) #series

لیست همسایه ها تا اینجا.