تو در من زنده ای، هستی! گمانم دوستت دارم که با هر واژه ی شعرم، عجینی، مثل همزادی

سکوتم را نکن باور، خودت هم خوب میدانی که در اشعارِ من چیزی، شبیهِ داد و فریادی

اسیرِ عشقِ من بودی، زمانی، لحظه ای! نوشتی :بی تو میمیرم، خرابت میشوم عمری

خلافِ آنچه میگفتی، ببین حالا چه آبادی!! نه پیغامی، نه پسغامی، چه راحت بردی از یادَم!

جامعه بیمار است ، اجتماعی بودن لزومی ندارد !

از این هم تلخ تر باشی، همان شیرینِ فرهادی...!

تو اسرائیل الان ۴۰۰ ثانیه وقت دارن یه سوراخ موش پیدا کنن و قایم شن اما تو ایران ملت الان تو اوج آرامش خوابیدن و یسریا حتی نمیدونن ایران پهباد زده به اسرائیل :) اینه فرق ما با اونا✌️🇮🇷

کاشکی وعده‌هات مثل وعده‌های جمهوری اسلامی بود...

‹ کلمات قاصر‌ اند از احوال نا بسامان ما . ›

_