من به آغاز زمین نزدیکم
نبض گل ها را میگیرم
آشنا هستم با ؛
سرنوشت تَرِ آب
عادت سبز درخت
روح من در جهت تازه اشیا جاری است
روح من کم سال است
روح من گاهی از شوق سرفهاش میگیرد
روح من بیکاراست
قطرههای باران را ، درز آجرها را میشمارد
روح من گاهی مثل یک سنگِ سر راه
حقیقت دارد ...
#سهراب_سپهری
ناظم حکمت:
آدم ها بالاخره یک روزی یک جایی
در یک لحظه تمام می شوند
نه که بمیرند ... نه!
جوهر احساسشان تمام می شود ...!...
شاید بہ نظر برسه
كه مردم دارن بدونِ نگرانی زندگی میکنن،
ولی همشون دارن بهترین تلاششونو میکنن،
تا زنده بمونن ..