امید؛
امید واژه ایست که در فال ادمی حک شده، امید طراوت است و زجر.
امید دردناکترین لذت است.
امید، مانند زخمی روی زخم های دیگر است.
چه کسی میداند؟ امید یک واژه ساده نیست. امید راز و نیاز انسان با خداست. زمانی که کودکی گرسنه به مادرش میگوید که غذا میخواهد، کلام کودک امیدوار است، امیدوار به اینکه غذایی دل گرسنه اش را سیر کند.
امید به لطافت برگ گل و به زمختی کوه هاست. اما به یاد داشته باش، امید زیبا نیست. امید دوست تو نیست، امید یک شمشیر دو لبه است. یا نجاتت خواهد داد یا تو را به کشتن.
امید با هیچ کس مهربان نیست، امید دوست تو نیست. امید،امیده.
امید میتونه بکشه یا زندگی ببخشه، امیدواری زیاد خطرناکه و منظورم اینه امید به کسی رحم نمیکنه،دلش به حال کسی نمیسوزه و مثل کوهه، و در عین حال به لطیفی برگگله.
