گفت اگه یه روزی نباشه چی؟ گفتم نمیدونم نمیدونم اگه نباشه چی میشه. گفت بعدش همیشه دنبال اون تو آدمای دیگه میگردی! گفتم آره آره..
تا وقتی که بلد نیستی چطور احترام بذاری،
دوست داشتن به هیچ دردی نمیخوره،
احترام خیلی مهمه،خیلی.
اتفاقاً کسی که همیشه تاییدت میکنه رفیقت نیست رفیقت مقابل همه پشتته اما توی خلوت اشتباهتو میگه گاهی باهات شدیداً مخالفت میکنه و تا راه درست رو نری از کنارت تکون نمیخوره.
تا میتونین انرژی منفی ندین به آدما، این روزا هرکسی حداقل یه جنگ درون با خودش داره.
لازم نیست برای کسی که نمیفهمه توضیح بدی چه کارایی براش کردی و چقدر باهاش ساختی و چقدر به فکرش بودی، خودتو ازش بگیر؛ گذر زمان خودش همه چیز رو بهش میفهمونه .
روزی میاد که یاد میگیری به جای حرف زدن
سکوت کنی، به جای نزدیک شدن فاصله
بگیری، به جای منتظر موندن فراموش کنی
که کمتر باعثِ ناراحتیت میشه.
ماها تو خودمون یه بخشی داریم که خواسته یا ناخواسته قسمتی از ماست.
تحمل این بخش از شخصیت ما خارج از خط قرمز های خیلی هاست اولش شاید داستان نره سمت اون قسمت ها،ولی بالاخره یه روز این نقطه تاریک هم روشن میشه و گندش در میاد.
ماها همدیگه رو قبل از اون روشنایی قبول داریم فقط بعدش میوفتیم از چشم هم و غریبه شدن ها شروع میشن هیچی از هیشکی بعید نیست.