تا زمانی که سبک زندگی من ، هیچ آسیبی و ضرری به کسی وارد نکرده و هیچ ربطی به اونا نداشته باشه من هیچ دلیلی برای پاسخگو بودن راجبش ندارم .
گاهی خراب کردن پلهای پشت سرت هم چیز بدی نیست چون باعث میشه نتونی برگردی به همونجایی که از اول نباید میرفتی.
آدمایی که تو روزای سخت کنارتن، وقتی بی
حوصله ای بازم حوصلتو دارن آدمایی که
وقتی بد اخلاقی هیچ جا نمیرن و با اخلاقت
کنار میان و باهات حرف میزنن تا حالت خوب
شه این آدما خیلی با ارزشن.
زمان، هرچیزی که به آدم حال خوبی میده رو از آدم میگیره و به جاش چیزی به آدم نمیده و آدم پر میشه از جاهای خالی که دیگه پر نمیشن.
از یه جایی به بعد، ملاکت برای نگه داشتن آدما تو زندگی میزان صمیمیت نیست، آرامش داشتن کنار اوناست، اینکه اعصابت رو بهم نریزن و حالت خوب باشه باهاشون، همین.
یکی از بدترین چیزا اینه که همزمان هم
مهربون باشی هم بداخلاق،قشنگ اینجوریه
که بخاطر اخلاق بدت گند میزنی به اطرافیانت،
بعد از اون طرف هم بخاطر مهربونی، با خودت
سر جنگ داری که چرا اینجوری رفتار کردم .