فکر میکنم غمگینترین آدما همیشه بیشترین تلاششون رو میکنن تا بقیه روخوش حال کنن، چون اونا میدونن، بی ارزش بودن چه حسی داره و اونا نمیخوان کس دیگه ای این حس و تجربه کنه.
سیب زمینی خستهاس،سیب زمینی استرس داره،سیب زمینی به بغل نیاز داره، سیب زمینی،منم.
میدونی خیلی قوی بودنم خوب نیست، میخوای خودت همه چی و حل کنی میخوای کسی نفهمه چی داره بهت میگذره، ولی خودمونیم یه وقتایی نمیشه تنهایی از پس یه سری مشکلات بر بیای یه وقتا یه کسی که بهت امید بده واقعا بهش اعتماد داشته باشی نیازه من همیشه خواستم خودم حلش کنم ولی یه جاهایی نتونستم، ساده بگم نیاز دارم یکی بلدم باشه،جاهایی که خودم نیستم.
من در نبود یه سری آدم ها و کم رنگ شدن یه سری روابطم،به یه آرامشی رسیدم که خاک بر سرم زودتر خودمو به این آرامش نرسونده بودم.
درست زمانی عاقل میشی که برات مهم نیست کی دوست داره کی دوست نداره،مهم نیست کی تنهات گذاشته کی همیشه و تو هر شرایطی کنارت بوده،مهم نیست در نبودت کی اذیت میشه کی خوشحال میشه،میفهمی که آدما رنگ عوض میکنن و اونی که تو ظاهرن نیستن و همونجاست که دیگه هیچی برات مهم نیست و فقط خودتی که مهمی.
حسرت به دلم مونده بود یه آدم نرمال وارد زندگیم بشه بمونه، بسازه، بگذره، حواسش باشه، امن باشه و تغییر رفتار نده ولی خب دیگه حسرت نیست و خوشحالم.