یه جا نوشته بود که:
میدونید چرا کودکی شیرینه؟
چون گذشتهای وجود نداره، یادی وجود نداره این سنگینی بار گذشتهست که زندگیرو سخت میکنه؛ منرو یاد این حرف نادر ابراهیمی انداخت:
فراموشی را بِسِتاییم یاد انسان را بیمار میکند.
بزرگترين مشکل بعضی ها تو بحث ها اينه که گوش نميدن که بفهمن، فقط گوش میدن که جواب بدن.
با خودم میگم که دیگه دارم بزرگ میشم دیگه خبری از ماجرا های ترسناک و زیبا نیست اما هر بار زندگی عجیب تر میشه و بعد از ماه ها درد هرگز احساس کنجکاوی و هیجانِ بیموقعام رو از دست ندادم.
آره میفهمم چی میگید، حرف زدن راه چارهست، ولی واقعا حرف زدن در مورد چیزی که بارها درموردش صحبت کردی خیلی مسخرهاس.
انسانهایی که زبان محبتشون،توجه به حرفها و جزئیاته،جوری که علایقت رو از بین حرفات بفهمن
وخوشحالت کنن،خیلی برام جذابن.
بندهی اون لحظهم که بعد از کارهام گوشی رو
چک میکنم، آدمهای موردعلاقم آهنگ، پیام
و عکسی فرستادن. توجههای کوچولو همیشه
برام قشنگ، دلچسب و باارزشه.