بندهی اون لحظهم که بعد از کارهام گوشی رو
چک میکنم، آدمهای موردعلاقم آهنگ، پیام
و عکسی فرستادن. توجههای کوچولو همیشه
برام قشنگ، دلچسب و باارزشه.
آب دستتونه بذارید زمین و از آدمای بلاتکلیف
فاصله بگیرید این آدما نه بدرد دوستی میخورن،
نه رابطه نه کار، هیچی مطلقا هیچی.
عمیقاً حوصله ناز کشیدن ندارم،تا هروقت دلتون خواست قهر باشید هروقت تمایل پیدا کردین حرف بزنید بیاید سراغم.
ولی این ورژن آخر شب آدمام بد عجیب غریبه،
نمیدونم چه فعلو انفعالاتی اتفاق میوفته که
منطقت کمرنگ تر میشه و جرئتت بیشتر.
مهم نیست یه آدمو چند وقته میشناسی، تو بگو یه هفته، وقتی طنزه همو درک کنین و چرت و پرتاتون برای هم بامزه باشه یهو میبینی پله های صمیمیتو دارین دو تا یکی میرین بالا،انقد مهمه این قضیه.
یکی از محدود آدمایی که واژه انسانیت برازندشونه،کسایی هستن که میدونن ممکنه محبتشون جبران نشه ولی بازم محبت میکنن.