“چند قابِ عزیز” این شبا اصلا نمیدونم چجوری میگذره.. از اون ۵ صبحی که خبر شهادت رو اعلام کردن،هیچ شبی خونه نبودم.درواقع داره بیشتر از یک هفته میشه که شبای خونه رو ندیدم. بابچه ها نزدیک غروب از خونه میزنیم بیرون و اول صبح تازه میرسیم خونه.. تموم این مدت نهایت تلاشمو کردم لحظه لحظه این روز و شب ها رو ثبت کنم. نه فقط با عکس و ویدیو، باید حتما توی دفترم ثبت بشه. فقط با این تصور که قراره در آینده های دور برای دیگران این وقایع رو تعریفکنم.. با تک‌ تک جزئیات. توی این عکس و نوشته ها یه چیزی که خیلی به چشم و گوش میخوره اینه که،این شب ها خیلی زندن. چند وقتی بود برگشته بودم به عادت دوران کودکی و خیلی از شب ها میترسیدم :) تا اینکه اینجوری رقم خورد.. الان شب ها در اوج تلاطم،آرومن. زندن و دیگه فاطمه از شب شدن نمیترسه. مثل دهه محرم تمام وعده های غذاییمون یکی شده.. نه سحری متوجه میشیم نه افطار. بین کارا فقط باید یه چیزی به خودمون برسونیم کهفقط زنده بمونیم. حالا از این حرف ها که بگذریم،میون تمام این فعالیت با بچه ها یه چیزی خیلی اتیمشون میزنه..یه چیزی خیلی قلب ادمو میسوزونه؛اونماینه که میگیم کاش اقا اینقدر تنها نبود. چمیدونم کاش ما این کارارو زودتر میکردیم. و خب کاش بود و میدید .. اسفند ماه ۱۴۰۴ | قم المقدسه

برخلاف گذشته، اینبار از این حجم خلوتی تلگرام و اینستاگرام خرسندم. ممنون از همه‌ی اونایی که وصل نیستن.

ممنونیم اقای چاوشی.ممنونیم ..

وضعیت اینستام اینجوریه که انگار فقط من و حسین ستوده وصلیم.

نمیدونم چجوری توضیح بدم ولی متن انتشاری موزیک “حسبی الله” از خود موزیک زیبا تر بود.

صدای موشک و پهباد؟ نه ممنون همسایه طبقه بالاییمون هست.✅

و چه پیامی..