دقایق به مرور می‌گذشت و فکرِ من هم. تمامِ حرف‌ها رو مرور کردم و به این نقطه رسیدم، برای مکتوب کردن، برای موندگار شدن و برای به یاد آوردن. پس نوشتم عزیزِ من، نوشتم زمانی این دوست داشتن به پایان می‌رسه که سال‌ها به جای ۳۶۵ روز، ۳۶۷ روزه بشن. زمانی این علاقه خاک می‌خوره که هفته‌ها، به جای ۷ روزِ متوالی، ۸ روزه بشن. زمانی این تعلق خاتمه پیدا می‌کنه، که روزها ۲۵ ساعته بشن و دقیقه‌ها ۶۱ ثانیه‌ای .. آره عزیزِ من، همون «هیچوقتِ» خودمون.

منم مثل روری احساس عقب‌موندن دارم .. باید بیشتر تلاش‌کنم ، بیشتر و خیلی بیشتر .

۱۳‌هزار تا کتاب فقط توی کتابخونهء‌دانشگاه‌هاروارد وجود داره و من کلا شاید ۶۰۰ تا کتابم نخونده باشم .

این خیلی غم‌انگیزه .

فرشی ز دلِ شکسته انداخته ام آهسته بیا ! شیشه به پایت نرود‌ .. *میلاد‌عرفان‌پور

' نور‌خدا '

فلسطین کربلائی دوباره متولد شده‌است .. آب را می‌بندند .. غذا را محدود می‌کنند .. به سمت خیمه‌ها یورش می‌برند و رقیه‌ها را قتل عام می‌کنند .

چقدر دیگر لازم‌است این‌اتفاقات بیافتد تا ما مستاصل شویم ، جمع‌شویم و امام‌‌حی‌مان را صدا بزنیم ؟

چقدر دیگر لازم است که دست‌از انتقادات کور‌کورانه‌مان برداریم و موقعیت را بفهمیم ؟

چقدر دیگر می‌خواهیم بدون معرفت جلو برویم ؟ چقدر دیگر می‌خواهیم ندانیم ، ندانیم و ندانیم ..

فلسطین را جمع‌بستم .. زیرا کرانه‌باختری هم وجود دارد . زیرا پدری هست که نمی‌داند فرزندش زنده است یا مرده .. فرزندی هست که نمی‌داند مادری دارد یا نه .. عروسی هست که نمی‌داند تازه دامادش کجای این بازی وایستاده است ..