ریاضی عزیزم ؛ کاش یکم بیشتر ازت لذت میبردم .

نگاه عاشقانه به عوامل دورت امید رو به طرز عجیبی جریان میندازه ؛ نگاه عاشقانه به نورآفتابی که چشمات رو نوازش میکنه . به درختی که از پنجره کلاس معلومه . به افرادی که توی مسیر طولانی مدرسه می‌بینی . حتی به مسئله ریاضی که نمی‌تونی حلش کنی . نگاه عاشقانه یعنی چیزی رو بد ندونی .. نه اون هم‌کلاسی رو‌مخت‌رو نه اون‌معلم یزید‌توامتحانات رو نه‌ نورآفتابی که کورت‌میکنه رو و نه هیچ چیز دیگه‌ای رو .. سعی کنی برای هر‌چیزی / هرکسی نیمهءتاریک و روشن رو جدا کنی ُ .. با نگاه عاشقانه و دور از بدی به هردوتا نیمه نگاه کنی 🎀 .

ء |

" گَرد ِ حافظه "

سلول‌های ماهیچه‌ای مانند خائنانی کوچک عمل می‌کنند : "آنها برخلاف پیمانِ سکوتِ مغز ، با انقباض‌های ناگهانی اسرار را فاش می‌کنند."

مجیدجان ( قصه‌های‌مجید ) توی‌ این‌مدت یه‌جوری رو من تاثیر گذاشته که " آقا ما گفتِیم آقا جسارت نِشه بتون‌هااا " از هر ۱۰ جمله ام دوتاش ناخودآگاه اصفهونی میشِی .

این چندروز چندساعت‌ اضافه می‌مونم مدرسه برای درس خوندن ؛ و باتوجه به اینکه مدرسه مثل کمپ ترک‌اعتیاد‌گوشی عمل می‌کنه . متوجه شدم دوربودن از فضای‌مجازی ، از این ال‌سی‌دی با نورآبی مجذوب کننده‌اش گاهی اوقات زندگی رو جالب‌تر میکنه .

ریاضی خوندن هم جالب میشه ؛ جواب یه مسئله رو بلد نیستی ؟! بجای‌اینکه گوگلش کنی یا بدیش GPT برات حلش کنه .. از توی درسنامهء کتاب کار دنبال طرز حل کردنش بگرد ..

به جملهء " هرآدمی‌ داستان خودش رو داره " ایمان اوردم .. ما پشت اون نقاب جینگول‌بلای هرکسی نمی‌دونیم چه کالبد زخمی‌ای آروم گرفته ؛ مگه نه ؟!