زِ سرّ غیب کس آگاه‌نیست قصّه مخوان کدام محرم دل ره در این حرم دارد؟

ما از برون در شده مغرور صد فریب تا خود درون پرده چه تدبیر می‌کنند

هرچه زمان بیشتری می‌گذرد انسان‌‌ها به واسطهء‌هنجارهایی که توسط ِناخودآگاه‌جمعی درست‌شده و در رسانه‌ها گویی به مثابهء‌قانونی ابراز گشته‌، از اصالت خود دورتر شده‌اند.

همین سبب می‌شود از فیلم‌ها دیگر شاهکاری ساخته نشود و رمان‌ها لطافت‌خود را از دست‌داده‌اند.

طنزها شور ِخود را از دست‌داده‌ اند و جهان نیز با همین‌هنجارها به دنبال ِچیز‌هایی می‌گردد که در گذشته‌بوده‌اند. اما دریغ! این داستان مانند خیار خوردن یک‌کودک است.

آدم‌بزرگ ها خیار را خرد می‌کنند و آرام در دهان می‌گذارند، اما کودکان خیار را در دست می‌گیرند و همانطور که خود می‌خواهند آن‌‌را می‌خورند.

کودکان هنوز با اطلاعات‌سرشاری که بزرگترها با آن هر روز زندگی می‌کنند، زندگی نکرده‌اند و هنوز فردی با جبر در بالای سرشان نبوده که بدیهیات مضخرف را در ذهنشان به جبر فرو کند.

راه ِبرگشتن به دورانی که خلاقیت در اوج خود بود این است که کودک‌شویم!

به مناسبت ِآخرین امتحان ِحساب ِاین مقطع!