وسط ِآشپزخونهٔ بدون فرش دراز کشیدم و گریه می‌کنم.مامان می‌گه که از جلوی در یخ‌چال برم‌کنار.همین کار رو می‌کنم و به ادامهٔ این‌بساط فرصت ِابراز می‌دم. مهدی و دوستاش پشت‌درن.با اشکام می‌رم تو اتاق و با himym غصه‌هامو شریک‌می‌شم.سعی می‌کنم اشکام نریزه. معجزه می‌شه و یک‌ساعت رو جور ِمتفاوتی می‌گذرونم. ؤ معجزه معجزه معجزه امسال معجزهٔ‌پاییزی خودش رو زودتر نشونم داد.

خدا واقعاً دقیق به‌ما زل زده.

چندبار پشت ِسرهم می‌گم که تابستون‌پارسال خیلی‌خوب بود و دوباره به‌زور اشکامو جمع می‌کنم.

برام نوشته‌که:"می‌خوای تا شهریور تموم‌نشده بریم جایی؟ مثلا کتاب‌فروشی‌دی؟" این‌درحالی بود که من مستأصل دراز کشیده بودم روی سرامیک‌ و داشتم دوران ِسوگ‌م رو می‌گذروندم. درسته‌که احتمالا شاید نتونیم بریم "جایی" اما لبخندم اندازهٔ باند فرودگاه کش اومده بود.