امروز اولین تلاش‌های برادرم‌رو برای راه رفتن دیدم ؛ دو قدم ِکوچیک ، ولی باعث خوشحالی . لباش می‌خندید با اینکه بعد از دوقدم افتاد .

مهم نیست چقدر دوقدم ، دوقدم جلو رفتیم ُ بعدش افتادیم . مهم اون تلاش ؛ زمان و مقدار انگیزه‌‌ای که خرج همون دوقدم کردیم .

یک کلمه می‌تونه گاهی اوقات امید آدم رو از فرش به عرش برسونه و دوباره سرپاش‌کنه * ..

شربت بهارنارنج بهونه بود عزیزمن ؛ بهونه برای غنیمت یک لحظه بیشتر داشتنت * ..

ورودی های ذهنمان تاثیر بسیار زیادی در نوع رفتارمان دارد ؛ نوع حرف زدنمان ؛ نوع برخوردمان با وقایع دور ُبرمان ...

" خوشحالی امروز "

تنها چیزی که این‌روزا می‌تونم ازش بنویسم سردرگمی ِ.. واقعا هیچ‌چیزی رو نمی‌دونم و واقعا نمی‌فهمم . عجیب درگیرم و هیچ چیز مثل سابق برام نیست .. احساس گیرافتادن توی خلاء رو داره منم یه اتم بیچارهء سردرگم‌ام > .

چیزهایی که می‌نویسم مفهوم‌شون دلتنگی قبل این حس ِ و برام ناملموسه گذشتن از یک دوره‌ای و مقابله کردن با چالش های‌ عجیب این دورهء پر از سردرگمی .