:)

حرف نزدن دلهره‌ای بود و حرف زدن و درست فهمیده نشدن ، دلهره‌ای دیگر ..

‌دل اگر کوه! به یکباره فرو ریختنی است.

آه از این درد که جز مرگِ منش درمان نیست ..

هیچ‌گاه بزرگسالی را چنین وحشتناک نمی‌دانستم... برای اندکی شادی به اندازه‌ی دریاها گریستن،برای ذره‌ایی امید،زندگی را زیر و رو کردن و برای عشق از تمامِ خود گذشتن . اینکه حالِ خوبت گره بخورد به خوشحالی‌های دسته جمعی اما تنهایی، بدجور از گلوی زندگی‌ات پایین برود... ترس از آینده‌ایی که نیامده و فرار از اکنونی که درست نمی‌شود و گذشته‌ایی که دنبال‌مان افتاده تا پیرمان کند .

همواره دو احساس متناقض را در قلبم حس می‌کنم ؛ وحشت از زندگی و اشتیاق به زندگی .

من شیفته‌ی خوشی‌های ساده‌ام آنها آخرین پناه جان‌های محزون‌اند .

‌شبیه کسایی که بهت آسیب زدن نشو ، شبیه کسایی شو که بهت کمک کردن بهتر بشی ..

برای اصیل بودن کافی‌ست که دروغ نگویی ، آغاز اصالت خوب همین است ؛ نخواهی چیزی باشی که نیستی .

خوشا چشمی که خواند حرف دل را ..

ای لحظات خوش که هنوز از راه نرسیده‌اید ، آیا نمی‌شود راه کوتاه‌تری در پیش بگیرید؟ قبل از این‌که دل‌هایمان فرتوت شوند ..

می رود عمر ، چه در بندِ جهانید شما؟