شده بدونین یه چیزی نمیشه ولی بازم راجع بهش خیال پردازی کنین؟...

من ته دلم میدونم نمیشه... ولی اگه شد؟...

بله عزیزم من بلاکت میکنم چون اعصاب ده خط تایپ کردن راجبه چیزی که خودت باید بفهمی رو ندارم‌.

‌من بودنارو بودم، الان ديگه وقت نبودنه.

انگار تئاتر یه نفره اس و اون فقط وجود داره...

از هر بخشی از زندگیم که باید منتظر بقیه بمونم متنفرم

من که میدونم چون منم باهام اینجوری میکنه و لج داره ولی باشه...

بدم میاد از آدمایی که با ذوق یه پیام میفرستی و فقط سین میزنن

بدم میاد از آدما

همچنین اونایی که بعد از یه دو روز حتی زحمت سین زدن نمیکشن

آدما وقتی از چشم میفتن دیگه افتادن... منم دیگه تلاشی نمیکنم که همچنان خوبیاشونو فقط ببینم...

میدونین امروز یه روز خاص بود... از همون روز قشنگا که با خودتون میگین ای کاش تموم نشه... توی چندین سال پیش، یه خوشگل خانمی رو خدا به زمین هدیه داد... خوشگل خانمی که یکی از قدیمی ترین دوستای من بود و بعد از یه جدایی نسبتا طولانی دوباره پیشم برگشت... خوشگل خانم ما، از اون مامورای اف بی ایه که هرکسیو بخوای اطلاعاتشو پیدا کنی، سریع بهت کارت به کارت میکنه... از همون آدم خفناست که میگن این بی نظم ترین حالتمونه ولی هر چی نگاه میکنی با خودت میگی وا، این که تو بی نظمیاشم منظمه... و عاشق عنصر، منصر و اینجور چیزاست دیگه... از همون شیمی داناییه که تو فیلما دوتا ماده رو با هم مخلوط میکنن و آزمایشگاه منفجر میشه ولی همچنان لبخند رضایت بخش تجربه کردن و فهمیدن رو روی لبشون دارن... خلاصه که نفر خانوم ما، از نظر من نور تو دل تاریکه، و گاهی میتونه تاریکی توی دل نور باشه... چجوری؟... اینجوری که وقتی امیدواره، میشه نورانی ترین و درخشان ترین امید چهار حرفی جهان، ولی کافیه ناامید بشه، اونموقع است که میفهمین میتونه چقدر تاریک تاریک باشه... با این حال همیشه میخنده... هی، مواظب باش گمش نکنی، آره دیگه نگفته بودم پرطرفداره و سریع گم میشه؟... خب بذار فکر کنم...