من درحال نگاه کردن اون و آرزو کردن اینکه کاش سردردم منو یه دقیقه تنها بذاره...

همچنین اون درحال نگاه کردن من که انگار بهش توجه نمیکنم و متوجه نیست من دارم با سردردم میجنگم...

I watch the moon...

هرموقع عصبیم با دیدنش آروم میشم، وقتی ناراحتم باعث میشه بخندم و و وقتی با خودم فکر میکنم دیگه پایانشه اون باعث میشه دنبال یه شروع جدید باشم، وقتی پیش اونم نیاز نیست به هیچی فکر کنم هرچقدر بد به نظر برسم یا عالی باشم، پیش اون همیشه یه جوره و اون همیشه منو متحیر میکنه... حتی وقتی به کنایه حرف میزنم منظور واقعیمو میگیره... نیاز نیست براش توضیح بدم چقدر حالم بده، اون میفهمه... نیاز نیست حرفامو حذف کنم، میتونم پیشش خیلی راحت هرچی میخوامو به زبون بیارم... پیش اون همیشه زمان وایمیسه، آفتاب میدرخشه و آسمان آبیه...

معلومه که من همیشه ازش دفاع میکنم...

من با آنکه انتقام جو و کینه توز نیستم، حافظه ام در مورد جراحات و تحقیرها، به رغم بزرگواری ام بسیار قوی است. 'داستایوفسکی

از یه جایی به بعد یادمیگیری الکی به کسی حتی برای حال خوبتم که شده، خوبی نکنی...

امسال .. حتی داغون تر از پارسالم ولی با یک تفاوت بزرگ پارسال تلاش می‌کردم برای درست شدن... امسال دارم تلاش میکنم برای ادامه دادن زندگی .

فراموش نکن برا چی زندگی میکنی...

منم نمیدونم اون عکسو برا چی ذخیره کردم...

😂یه عکس گروهی جالب، اینجوری که از اول صف که شروع میکنم ببینم اخمم میره تو هم و بعد بعدی ها هم همینطور تا میرسم به آیاکا و ژستی که گرفته و خنده ام میگیره، بعد میرسم اون دونفری که اصلا تو باغ نیستن و اون ورو دارن نگاه میکنن و بعد میرسم به لئو که یه لبخند گنده زده و با چشماشم داره میخنده و بعد میرسم به اون بنده خدایی که همیشه درحالت خوشحالی و ناراحتی و اینا همین حالتو داره...