کاری که باید رو کردم، دیگه انتخاب خودشه...

چه صبح قشنگیه

روزای خوبیه، میتونی چایی دستت بگیری نگاه به اسمون کنی و با آرامش فکراتو آروم کنی...

دوهفته ی دیگه، باشه؟...

آخریشه، نه؟...

این اولین اخرین باره...

ذوق زده ام...

و غمگینم...

یکم مسخره نیست که دوتاییشونو باهم قراره از دست بدم؟...

اصلا کی گفته قراره از دستشون بدم، هان؟ فقط یه مدت طولانی نمیبینمشون...

لمین بخدا خشونت لازم نیست... گناه داره ایذر... میتونستی براش توضیح بدی، چرا اینکارا رو میکنی... درک میکرد... این راهش نیست...

واقعا دلم برا ایذر میسوزه... شوالیه ی افتخاری چیکار میتونه بکنه به جز اینکه مردمو ناامید نکنه؟... و خواهرش، کی باورش میشه خواهرش دشمنش باشه؟... اونم وقتی پونصد سال تمام توی تیوایت دنبال خواهرش میگشت؟... و حتی الانم میخواد با خواهرش سفر کنه... اون از کجا باید میفهمید لمین که تو توی شهری بودی که اونا نابودش کردن؟... که تک تک مردمش نفرین شدن؟... حکومت توی تیوایت ناعادلانه اس، ولی شیوه ی هرج و مرج ایجاد کردن جواب نمیده تا چهار سایه حکومتو رها کنن...